woensdag 16 oktober 2019

Gelezen in TERTIO van 2 oktober 2019: Gezondheid is geen hebbeding

Uit een Standpunt van Sylvie Walraevens

Gezondheid is geen hebbeding, geen uniek en schaars spul waarvoor rijken bereid zijn elke prijs te betalen. Het is een waardevol maatschappelijk goed waar iedereen recht op heeft.

De wet van vraag een aanbod die onze economie beheerst, mag niet gelden in de medische sector. De hamvraag aan politici, economen, juristen, fiscalisten, farmacologen, artsen en burgers die zich buigen over de gezondheidszorg, is dan ook even eenvoudig als uitdagend: winst of welzijn?

In de naam van de Vader, met Luc Van Looy: Eén met God in gebed

Het is pas mogelijk om in de naam van God tussen de mensen te staan als we vertrekken van een diepe eenheid met hem in de eucharistie. Die brengt ons aanwezig bij de mensen zonder aan onszelf te denken. Luisteren naar hun verhaal, hen begrijpen, leiden en begeleiden is wat we van Jezus leren. Het doel zal dan vlug duidelijk worden: gemeenschap vormen rond Jezus. We brengen armen en zoekenden, mensen zonder papieren en ontgoochelden samen rond de ene Herder die zijn schapen op zijn eigen schouders neemt om ze naar de ene schaapstal te brengen. Van dit grondbeginsel leidt de Kerk haar taak af, haar recht om te spreken en mensen te oriënteren naar een gelukkige samenleving.

Het is duidelijk dat de boodschap van het evangelie niet steeds begrepen zal worden, ook vandaag zijn er nog martelaren voor het geloof. Jaarlijks telt Missio een aantal missionarissen die gedood worden omdat ze opkomen voor de liefde voor de kleinen, omdat ze God ter sprake brengen bij de mensen. Het blijft een mysterie dat Liefde niet altijd begrepen wordt, dat men mensen doodt in de naam van God, dat God zijn eigen Zoon als slachtoffer moest geven.

Gelukkig heeft de verrijzenis het laatste woord. Dank zij deze geloofsovertuiging bezaten de eerste christenen alles gemeenschappelijk en was Stefanus niet bang de waarheid te spreken. De rust en overtuiging van martelaren verwonderen steeds opnieuw, precies omdat God hun hele leven beheerst.

Tenslotte blijft de boodschap dat gebed, eenheid met God, de enige bron is van ons missionair zijn. Een christen die niet bidt is een christen in gevaar, zegt de tekst van de Belgische bisschoppen in een brochure bij het Jaar van het Gebed. Dit is zeker zo voor een missionaris.

Uit het boek: In de naam van de Vader, 365 fragmenten uit homilieën en toespraken van MGR. LUC VAN LOOY (uitgegeven door Halewijn in 2018)

zondag 13 oktober 2019

Agenda bijgewerkt

Bekijk onze bijgewerkte agenda op de agenda-pagina.

woensdag 9 oktober 2019

Bevrijding september 1944


75 jaar geleden werd ons land door de Geallieerden bevrijd van de Duitse bezetting tijdens de Tweede Wereldoorlog.

Na het einde van de oorlog op 8 mei 1945 werden zowat overal bevrijdingsstoeten georganiseerd, zo ook in Korbeek-Dijle.

Op een zondagnamiddag in augustus verzamelden een aantal groepen en praalwagens in het Broek op Ormendaal voor een tocht door de Korbeekse straten. Ik heb nog drie foto’s op de kop kunnen tikken van deze Korbeekse stoet.














DE NEGEN PROVINCIÊN



De foto werd genomen in Drieskensberg. Een groep meisjes in witte kleren droegen plakkaten met de namen van de negen Belgische provincies. We herkennen: Jacqueline Van Brusselen, Frieda Letellier, Liza Kriegels, Angèle Smets, Rachel Dottermans, Simonne De Reymaeker, Angèle Van Geel, Margriet De Bontridder en als begeleidster Julia Michiels.

Mijn zus Frieda, die mij de foto bezorgde, vertelde: Het was snikheet die dag en de cafés onderweg deden gouden zaken… door de dorstige mannen. De meisjes van de negen provincies moesten aan de cafés wachten op de mannen en zij leden dorst. Tot eindelijk iemand begrip toonde voor hen. Het was Liza D’Hondt die zo vriendelijk was de meisjes een glas water aan te bieden. En wat verder stond Marcel Collin klaar met een volle emmer water zodat ze daar naar hartenlust hun dorst konden lessen.







DE BOOT NAAR ENGELAND



Foto ook genomen in Drieskensberg. De wagen met een boot erop droeg als opschrift: “Wir fahren nach England”. Om een beetje te spotten met de Duitsers die nooit in Engeland waren geraakt. Achteraan de boot vloog een modelvliegtuigje met als opschrift eronder: “Ach unser Beschermer”. Ik denk dat Beschermer geen goed Duits is, maar iedereen sprak toen een mondje Vlaams-Duits en het was in elk geval duidelijk.

Twee van de Duitse soldaten in de boot waren Vital Vanderwegen en Victor Vandenplas. Van de derde weet ik niet wie het was. De voerman was mijn vader, Jef Letellier, en achter hem liep Maurits Winnepenninckx om hem te helpen, om bijvoorbeeld de remmen van de wagen aan te draaien in bergaf, of om bij de paarden te blijven als de mannen een pintje gingen pakken in de cafés onderweg. Deze foto draagt duidelijk een Ormendaalstempel. Hij komt uit mijn verzameling.







HET GEZIN VAN DOLF BEERSAERTS EN BUREN



Bertha Beersaerts bezorgde mij deze foto. Bertha is 92 jaar, nog helder van geest en woont nog in haar huis in Bertem. Dolf Beersaerts en Vica Vanden Eynde met hun acht kinderen waren diep geworteld in Korbeek-Dijle en woonden op de Nijvelsebaan aan de Ruwaalbrug. Zij hadden zonder kleerscheuren de oorlog overleefd en wilden dat graag en dankbaar vieren. Hun kinderen waren: Maria, Bertha, Virginie, Camilia, Margriet, Bert, Mariette en Paula. Op de foto zien we helemaal links Virginie Beersaerts. Vooraan in het midden staat Bertha Lava en achter haar, in de schaduw, Bertha en Maria Beersaerts. Vooraan rechts zien we nog de kleine buurman Firmin Letellier met zijn petje. Het zal wel een wagen geweest zijn van Door De Bontridder die solidair met het gezin Beersaerts de oorlog was doorgekomen. Ongetwijfeld heeft Juul Lava die knecht was bij Door De Bontridder aan de opbouw van de wagen meegewerkt en is zo zijn zus Bertha Lava in het verhaal terechtgekomen.

Ik meende mij te herinneren (ik was toen 8 jaar) dat er een opschrift over het gezin van Dolf Beersaerts op de wagen stond, maar Bertha dacht van niet.



Nog drie andere wagens waarvan ik geen foto heb zijn door hun opschrift in mijn geheugen gegrift:



DE FAMILIE PELGRIMS



Het opschrift luidde: MET VIEREN GINGEN WIJ OP VLUCHT, MET VIJVEN KWAMEN WIJ TERUG VAN ROESELARE NA VEERTIEN DAGEN.

Het gezin van Felix Pelgrims en Marie Vanderveken telde zeven leden: de ouders en vijf kinderen: Jan (de Frits), Frans (den Dikke), Nand, Lucien en Romain. Maar moeder Marie, hoogzwanger, moest alleen op de vlucht met haar jongste vier zonen. Haar man Felix was gemobiliseerd als spoorwegarbeider en de Frits was opgeroepen als bijna 18-jarige voor een blitzopleiding tot Belgisch soldaat. Marie met haar vier jongens kon mee op de vlucht met buurman Louis Harlophe. Met Frankrijk als doel strandden zij in Roeselare. Daar moest Marie dringend worden opgenomen in een ziekenhuis en werd de kleine Edgard geboren. Toen moest een bevallen vrouw nog negen dagen in het ziekenhuis blijven. En dus kwam Louis Harlophe met zijn gezin en de vier zonen van Marie zonder haar en de baby Edgard terug naar Korbeek-Dijle. Een week later is Marie en de baby met een Duitse vrachtwagen kunnen terugkeren naar de Leuvense omgeving.

Als dit verhaal helemaal klopt was het opschrift toch een beetje te kort samengevat: ze waren met vijf vertrokken, waaronder wel vier zonen, en ze waren na veertien dagen eerst met vier teruggekomen en pas een week later nog twee, moeder en jongste zoon. De slotsom was wel: met vier zonen vertrokken en met vijf teruggekeerd.



LOUIS MOMMAERTS



Tijdens de oorlog was landbouwer Louis Mommaerts (de Pachter) door de Duitsers opgesloten in de gevangenis van Hoei omdat hij niet genoeg rundvlees had geleverd aan de Duitse bezetter.

Hij mocht plaats nemen op een praalwagen met gevangenis in de bevrijdingsstoet. De wagen droeg  als opschrift: MET DE KOEI KOMT MEN IN HOEI, ZEI DE PACHTER, EN ZE ZETTEN HEM ERACHTER.



VICTOR DE GREEF



Ook landbouwer Victor De Greef (Torre Paal) had aan de Duitsers te weinig graan geleverd en was achter de tralies terechtgekomen tijdens de bezetting. Hij zat in een gevangeniscel op een praalwagen met als opschrift: MAAK NIET TEVEEL KABAAL, ZEI TORRE PAAL, WANT ALS DAT NOG LANG BLIJFT DUREN DAN ZITTEN WE HIER ALLEMAAL.



Tijdens de Duitse bezetting hielden veel jonge mannen zich schuil om te ontsnappen aan de verplichte tewerkstelling in Duitsland. Zij sliepen dan op verborgen plaatsen om niet van hun bed gelicht te worden door de Duitsers. Rik Vlasselaer vertelde dat tijdens de stoet, aan de kerk, een achtervolging door de Duitsers van een gezochte werkweigeraar werd uitgebeeld. Jef Bruggemans speelde het slachtoffer. Hij werd neergeschoten tijdens zijn vlucht.
Tijdens de restauratie van de kerk in de jaren 1980 vonden wij boven het koor in de kerk een grote zak met haverkaf. Die had ongetwijfeld gediend als matras voor een ondergedoken werkweigeraar.

In de naam van de Vader, met Luc Van Looy: Geliefd en gezegend door God

De definitie van de missionaris is ‘opvolger van Christus’, ook ‘gezondene’ om naar elk dorp te gaan en zijn vrede, zijn liefde door te geven. Vandaar dat door allerlei initiatieven zowel materieel als opvoedkundig en door ziekenverzorging deze liefde concreet gemaakt wordt.

Een landbouwproject leidt ertoe dat de aarde meer vruchten voortbrengt, dat de woestijn tot leven komt, dat bewoners van blijkbaar onvruchtbare gebieden toch kunnen genieten van wat de natuur biedt. Paus Franciscus, ook volgeling van Sint-Ignatius, dringt erop aan dat we naar de periferie gaan om de boodschap te verkondigen. Dit is duidelijk wat het evangelie vraagt, dat we ons moeten losmaken van bezit en macht, om ons bezig te houden met de kleinen, de mensen die misschien ver van ons afstaan. Naar hen moeten we op zoek gaan. Dit geldt voor verre landen maar evenzo hier bij ons. Het beeld van de negenennegentig schapen die zoekgeraakt zijn, nodigt ons uit om onvermoeid aandacht te hebben voor wie misschien niet eens geïnteresseerd is in God of Kerk. We weten dat in elke mens de vraag naar het eeuwige, naar de band met God leeft. Ignatius en Franciscus Xaverius hadden die boodschap goed begrepen en ze hebben hun werk stevig verankerd in het geloof en in hun gehechtheid en trouw aan de Kerk.

Uit het boek: In de naam van de Vader, 365 fragmenten uit homilieën en toespraken van MGR. LUC VAN LOOY (uitgegeven door Halewijn in 2018)

donderdag 3 oktober 2019

Gelezen in TERTIO van 18 september 2019: Nieuwe Damiaanbeweging focust op Hawaïaanse waarden

Uit een artikel van Ludwig De Vocht

De tiende verjaardag van de heiligverklaring van pater Damiaan was de aanleiding voor de lancering in april van het Damiaanjaar onder het motto “Damiaan inspireert”. Meteen werd ook een nieuwe Damiaanbeweging boven de doopvont gehouden die focust op specifiek Hawaïaanse waarden waaronder het vooral als begroeting bekende aloha.

Pater Damiaan was de belichaming van de Hawïaanse waarden waarop de nieuwe Damiaanbeweging de nadruk legt: ohana (gemeenschap en verbondenheid), malama pono (aandacht, zorg en respect) en aloha, een welkomstwoord dat de waarden liefde, solidariteit, betrokkenheid en engagement uitdrukt.

Projectleider Ruben Boon* schetst in het geboortehuis van de man die in 2005 door Vlaanderen werd verkozen tot grootste Belg de stappen die de voorbije tien jaar werden gezet om Damiaan ook in de toekomst als bron van inspiratie levend te houden.

*Ruben Boon (1988) is historicus van opleiding. Sinds 2011 is hij projectleider van Damiaan Vandaag, het Damiaanproject van de congregatie van de Heilige Harten van Jezus en Maria.

We laten Ruben Boon aan het woord:

“Vier jaar hebben we deelgenomen aan de erfgoeddag. Daarna diende de vernieuwing van het museum in Tremelo zich aan als nieuw project. Bij het vertellen van het verhaal van Damiaan in het nieuwe museum moesten we Damiaan als mens naar voren schuiven om vandaag nog aan te spreken. Damiaan heeft trouwens nooit gezegd dat hij zich een held voelde, laat staan dat hij dacht dat hij een heilige was.”

Hoe is het beeld van Damiaan daardoor veranderd?

“We zijn bij een held en een heilige gestart om uit te komen bij de mens Damiaan. Door hem te bekijken door de bril ’Damiaan als mens’ blijkt uit wat we over hem lazen dat hij mens wilde zijn met de mensen op Hawaï en dat hij dingen met de mensen wilde delen. Uit die lectuur blijkt ook dat hij te kampen had met gevoelens van eenzaamheid en met het gevoel verlaten te zijn door de mensen. Hij werd ook geconfronteerd met het onbegrip van zijn oversten. Hij had op Molokai echt momenten dat hij het niet meer aankon. Hij had last van een burn-out. Daar kwam nog een depressie bij omdat hij geloofde – en zijn dokter heeft daar een verslag over nagelaten – dat hij zijn hemel niet verdiende omdat hij met sommige mensen overhoop lag. Hij had niemand om bij te biechten. Voor Damiaan was dat een gewetenskwestie. Dat vrat aan hem. Hij is door die duistere momenten heen gegaan, maar dat was niet vanzelfsprekend. Damiaan vond daarbij wel een houvast in zijn geloof en ging ervan uit dat God van hem niet het onmogelijke zou vragen.”

“Hij wou lijken op Jezus, zijn grote voorbeeld, en wist heel goed wat hij kon en wat zijn tekortkomingen waren. Hij besefte dat het zonde zou zijn zijn talenten weg te steken en niet in te zetten voor anderen. Al die elementen hebben we in het museum meegenomen en dat maakt van hem des te meer een figuur die ook nu nog aanspreekt. Vandaag is dat een heel krachtige boodschap: ga na hoe het geloof of een overtuiging je helpt, welke talenten je hebt en wat je ermee doet. Zo kunnen we het verhaal van Damiaan eerlijk en oprecht vertellen zonder mensen uit te sluiten.”

“En dat slaat blijkbaar aan want er is interesse uit binnen- en buitenland. Bezoekers van het museum kunnen zich inleven met behulp van een audioguide of een rondleiding in groep door een van onze gepassioneerde gidsen maar we zorgen er ook voor dat ze nadien even kunnen bekomen van wat ze hebben beleefd. We hebben rustpunten ingelast met aan het einde een videozaal in kampvuuropstelling. We vonden het belangrijk dat bezoekers het verhaal van Damiaan even kunnen laten doordringen want de essentie ervan is de bedenking: wat kan ik daar nu mee?”

In de naam van de Vader, met Luc Van Looy: Vredeswens

Wij leven in de tijd na de verrijzenis, in de tussentijd wachtend op de Wederkomst van Christus. ‘Wij belijden tot Gij wederkeert, dat Gij verrezen zijt.’ Pas na de verrijzenis begrepen de leerlingen wat Jezus verteld had. De leerlingen van Emmaüs begrepen niet wat Hij hen onderweg vertelde en ze herkenden hem zelfs niet, tot op het ogenblik dat Hij met hen eucharistie vierde, toen Hij voor hen het brood brak.

Missionair zijn zal daarom altijd van het Emmaüsgebeuren vertrekken. Wie eucharistie viert, zal in staat zijn om te verkondigen. Wie eucharistie viert, is klaar om de Geest te ontvangen. Sinds Pinksteren viel alle vrees van de leerlingen af.

De ontmoeting met Christus en met de Geest bracht vrede bij de leerlingen. Die vrede wordt bedoeld en door de Kerk uitgedragen in de vredeswens gedurende de eucharistie. Het is in feite een vrede, niet zoals de wereld die geeft, maar wel een die vertrekt van de voetwassing, vanop het kruis met het uitnodigend Woord aan de goede moordenaar, van de vraag aan Petrus of hij Jezus méér bemint dan de anderen. De vrede die we in de eucharistieviering geven is gericht aan allen – niet alleen aan wie naast mij zit – omdat ieder mens mijn naaste is. Wat is meer missionair, wat is meer kerkelijk, meer katholiek-universeel?

Uit het boek: In de naam van de Vader, 365 fragmenten uit homilieën en toespraken van MGR. LUC VAN LOOY (uitgegeven door Halewijn in 2018)

woensdag 25 september 2019

In de naam van de Vader, met Luc Van Looy: Een globale pastorale aanpak

Paulus is bekommerd om het rijk van God, een rijk waar iedereen in liefde samen woont. Daartoe is iedere christen en iedere gemeenschap geroepen, om instrument te zijn van God voor de bevrijding en de ontwikkeling van de mensen.

De realiteit van de parochie is in een voortdurende ontwikkeling. We zijn weggegroeid van de tijd dat verschillende vieringen plaatsvonden in elke kerk op zondag. Vaticanum II benadrukt dat het volk van God de basis is van de Kerk. Bij planning van de pastorale activiteiten ligt de klemtoon op het volk. Deze visie vraagt van iedereen een mentale aanpassing. Een nieuw paradigma dient uitgewerkt te worden. Leven met verandering betekent niet alleen uitzien naar iets nieuws, het is eerst en vooral loslaten, uit zichzelf treden en de aandacht richten op de ander. Dat maakt al deel uit van het dagdagelijks leven van gehuwden, ze moeten attent zijn voor hun partner en zichzelf vaak wegcijferen.

De apostolische exhortatie Evangelii gaudium noemt het ‘afstappen van het comfortabele principe van ‘we hebben het altijd zo gedaan’ (Evangelii gaudium, nr.33). Het betekent: veranderen om te integreren en samen te bouwen aan iets nieuws. Concreet zal een kerngroep het groeiproces goed moeten leiden en opvolgen. In de nieuwe parochie is de zoektocht naar dynamische plekken de eerste bekommernis, plekken waar groeikracht aanwezig is, waar mensen graag samenkomen om het geloof te beleven op verschillende wijze. Op die plekken is eucharistie op zondag ‘de volwaardige bron en de kern van de evangelisatie. Van daaruit vertrekt de verkondiging en de diaconie, daar wordt de gelovige gemeenschap gevormd en vandaar wordt ze uitgestuurd’ (Een nieuw kerkverstaan, p.10).

Dit zal niet altijd en overal vanzelfsprekend zijn, toch is het, vanuit ons geloof en onze vertrouwdheid met de wijze waarop Christus zijn zending invulde, de kern van ons Kerk-zijn.

Uit het boek: In de naam van de Vader, 365 fragmenten uit homilieën en toespraken van MGR. LUC VAN LOOY (uitgegeven door Halewijn in 2018)

woensdag 18 september 2019

OKRA Korbeek-Dijle fietst naar Scherpenheuvel


Naar jaarlijkse traditie reden de OKRA-fietsers van Korbeek-Dijle op bedevaart
naar Scherpenheuvel. Dit jaar op donderdag 5 september. Ze waren met veertien en vier supporters.


In de naam van de Vader, met Luc Van Looy: Onze houding tot materiële goederen

Jezus maakt duidelijk dat we zullen beoordeeld worden naar de mate waarin we op de hoogte zijn van zijn wil. ‘Wie veel gekregen heeft, zal veel gevraagd worden’, klinkt het. Zijn parabel van de waakzame dienaar en de onvoorzichtige die een dubbel leven leidt, maakt dit duidelijk. De boodschap luidt dat we de verantwoordelijkheid die we krijgen gewetensvol dienen te behartigen.

Wat betekent dan ‘vertrouwen op God’? We bidden in het Onzevader dat ‘Hij ons voldoende brood zou geven om te leven, zodat zijn rijk kan komen’. Is het dan God die ons brood moet geven? Het is een verwijzing naar wat de natuur ons geeft, een gebed ook om zon en regen opdat de aarde vruchtbaar moge worden. Tegelijk stelt Jezus ons gerust door de vergelijking met de vogels en de bloemen die zo mooi zijn, terwijl wij voor God veel belangrijker zijn. Zou dit een spoor zijn: ons bewust worden dat wij belangrijk zijn voor God? Jezus maakt ons telkens weer duidelijk dat God de eerste was die ons liefhad. ‘Hij heeft ons uitgekozen, niet wij hem.’ Bij hem ligt onze schat, vandaar dat Hij ons uitnodigt ook ons hart op hem te richten. Vertrouwen op God wil zeggen de juiste orde van onze bekommernissen bepalen. Eerst komt God, dan de zwakke of arme medemens, pas dan volgen wij. Wees niet bang, zegt Hij, als je die orde respecteert, zal je klaar zijn wanneer de Messias wederkomt.

Wanneer Petrus de vraag stelt of dit geldt voor iedere mens of alleen maar voor mensen die dicht bij Christus staan, is het antwoord: wie er zo maar op los leeft zal zijn loon niet ontvangen.

Uit het boek: In de naam van de Vader, 365 fragmenten uit homilieën en toespraken van MGR. LUC VAN LOOY (uitgegeven door Halewijn in 2018)

woensdag 11 september 2019

In de naam van de Vader, met Luc Van Looy: Christus, het hart van ons leven

Het is de taak van een christen om in te stemmen met het plan van God. Dat betekent de ‘totale Christus’ brengen en vooral zijn plan om voor ons te sterven. Wat doen we in de eucharistie? We herbeleven – heel concreet – dat Jezus gestorven is voor ons, dat Hij zijn lichaam breekt en zijn bloed vergiet voor ons.

Eigenaardig daarbij is dat juist dit offer voor ons vreugde brengt. En toch begrijpen we het. Want: wanneer verlossing gebeurt, vieren we feest. De exhortatie De vreugde van het evangelie is een belangrijke boodschap die we krijgen van paus Franciscus. De opdracht van christenen is immers vreugde brengen, gelukkige mensen zijn. Na afloop van een viering moet het aan ons te zien zijn dat wij een belangrijke ontmoeting meegemaakt hebben. Die vreugde geven we door. Gelovig zijn betekent namelijk niet enkel naar de mis gaan. Van de eucharistie gaat een dynamiek uit. Dienstbaarheid, vooral voor de mensen die in nood zijn, moet het gevolg zijn van ons bidden als gemeenschap rond het altaar. Christus ging rond om juist die mensen op te zoeken. Hij hield halt bij de sukkelaars en vaak eindigde zijn tussenkomst met: ‘uw geloof heeft u gered’ of ‘ga heen en zondig niet meer’. En de mensen die genezen waren jubelden van geluk.

Uit het boek: In de naam van de Vader, 365 fragmenten uit homilieën en toespraken van MGR. LUC VAN LOOY (uitgegeven door Halewijn in 2018)

Korbeek Kermis 2019: Zegen ontvangen, zegen geven

Dit was het motto van de openluchtmis met Korbeekkermis op 25 augustus 2019. Als openingsgebed baden wij samen:

Goede Vader,
Blijf ons de weg tonen om naar mekaar toe te groeien.
Wees voor ons steeds de gids die ons samenhoudt.
Laat ons steeds delen in uw vreugde en eeuwige liefde,
zodat we mekaar trouw blijven
en voor mekaar steun en zegen zijn.
Dat vragen wij U door Christus onze Heer.

De voorgangers waren de oud-chiroproosten Free Verpoest en Daniel Taillieu. Het koor de Sint-Stevensgilde zette zijn beste beentje voor en enkele chiroleden deden hun kampdansje. De omhaling ten voordele van het missiewerk van Free Verpoest bracht 188,18 € op, waarvoor hartelijk dank!

Na de mis waren er nog veel activiteiten: een springkasteel, snuisterijen van KVLV, spelletjes van OKRA en Landelijke Gilde, fietszoektocht en barbecue van de Oud-leiding en optreden van de Koninklijke Harmonie Sint-Cecilia.

Hierbij enkele sfeerbeelden.







Diner WOS 2019

. Middagmaal WOS KORBEEK-DIJLE

t.v.v. Oud-Chiroproosten, Zusters van Huldenberg,

Congodorpen & Valeer Neckebrouck

zondag 29 september 2019

De WOS speelt met open kaart …

Inkomsten

WOS diner 2018 6655 €
Wafelenbak 2019 3545 €
Bertem Project subsidies 750 €

Uitgaven

Lopende projecten elk 1300 € 9100 €
Project bananen Kipusha 750 €
Project Vluchtelingen Oeganda 750 €
Verzekering, bank, kopies … 250 €

Wie hebben we het afgelopen jaar gesteund?

Pater Camiel Swertvagher,
vroeger Chiroproost in Korbeek-Dijle
Nairobi, Kenia
Verantwoordelijk voor permanente vorming
van medewerkers van Don Bosco
in Afrika en Madagascar.

Zusters Annonciaden,
vroeger onderwijzeressen in Korbeek-Dijle
en oprichtsters van de meisjeschiro
Yocotán, Guatemala
Parochiepastoraal
en algemene dorpsontwikkeling

Pater Free Verpoest
vroeger Chiroproost in Korbeek-Dijle
Kipusha, Katanga, D. R. Congo
Parochiepastoraal
en algemene dorpsontwikkeling.

E.H. Valeer Neckebrouck
priester en dorpsgenoot,
beheerder van ‘Pro minoribus meis’
Opvang en onderhoud van
vijftig AIDS-weeskinderen

Pater Dik Zwarthoed
vroeger Chiroproost in Korbeek-Dijle
Maison  des  Jeunes   Ruashi  Lubumbashi, DR Congo
Opvang van straatjongeren, catechese en
parochiepastoraal

Kim Leemput,
oud-dorpsgenote en -Chiroleidster in Korbeek-Dijle,
medewerkster bij Congodorpen, D.R. Congo:
Duurzame landbouw voor voedsel en inkomen en
mutualiteiten voor betaalbare gezondheidszorg

Pater Daniël Taillieu
vroeger Chiroproost in Korbeek-Dijle
Steun en begeleiding van
marginale meisjes, Kinshasa, D.R. Congo

Vluchtelingen
uit Zuid-Soedan in Oeganda
sportmateriaal voor de vakscholen van Don Bosco in
Palambek, Oeganda

Bestel uw diner graag vóór maandag 23 september

Bij Myriam Maginelle Ormendaal 33 016-22 65 29 myriam_maginelle@hotmail.com of bij

Maria Maginelle Nijvelsebaan 80 016-47 18 54 frans.van.neck@telenet.be of bij

Jan Moeyersons Stationsstraat 20 016-47 12 52 wiesgoossens@yahoo.co.uk of bij

Gard Vermeulen Dam 2 016-47 70 62 gard@telenet.be

U kan dit jaar ook met bankkaart betalen

Kan je niet deelnemen en de andere vrienden ontmoeten? Je kan toch steunen door een overschrijving:

Rekening BE65 7343 4604 6596 van Werkgroep OntwikkelingsSamenwerking te 3060 Korbeek-Dijle.

Wil je daarvoor een bewijs voor belastingvermindering?

Stort dan (minstens 40 €) op rekening BE84 4358 0341 0159 - BIC: KREDBEBB

van VIA Don Bosco, Leopold II-Laan 195, 1080 Brussel

met de vermelding: “Project C B584 Projecten WOS Korbeek-Dijle. Met fiscaal attest.”

Wij kijken uit naar je komst. Bedankt en smakelijk eten.

VOLWASSENEN KINDEREN

APERITIEF

- Porto

- WOS- cocktail

- Fruitsap

ENTRÉE

- Slaatje van gekookte eendenborst met granaatappel

- Tomatensoep met balletjes

HOOFDSCHOTEL

- Steak provençal

- Steak sla

- Zalmfilet Provençal

- Zalmfilet sla

- Zalmfilet met garnaalsaus

- Kipfricassee

- Vegetarisch: witloof, geitenkaas, walnoot en appel

- Rijst

- Friet

NAGERECHT

- IJstaart met fruit

- Crême brulée

- Taart

- Kinderijsje

AANTAL

…..

…..

…..

…..

…..

…..…..

…..

…..

…..

…..

…..

…..

…..

…..

…..

…..

…..

(€)

3,50

3,50

2,50

8,00

5,00

15,00

14,00

16,00

15,00

17,00

13,00

14,00

In prijs

inbegrepen

6,00

6,00

3,00

3,00

TOTAAL

..........

..........

..........

........

…....

..........

..........

..........

..........

......…

..……

……..

……..

..........

……..

……..

……..

……..

AANTAL

…..

…..

…..

…..

…..

…..…..

…..

…..

…..

…..

……

…..

…..

…..

…..

…..

…..

(€)

2,50

4,00

2,50

7,50

7,00

8,00

7,50

8,50

6,50

7,00

In prijs

inbegrepen

6,00

6,00

3,00

3,00

TOTAAL

..........

..........

..........

........

….....

..........

..........

..........

..........

......…

..……

……..

……..

..........

……..

……..

……..

……..

TOTAAL:

woensdag 4 september 2019

BLOEMENCANVAS

    

 

 

      Beste KVLV-leden,

                                                                                        

 

Op donderdag 3 oktober 2019 zijn jullie om 19.30u welkom in de

Parochiale gebouwen van Korbeek-Dijle voor onze creales

BLOEMENCANVAS

 

De werkwijze is heel eenvoudig. Je verft een canvasdoek wit of donkergrijs en kleeft er met speciale lijm bloemblaadjes op. Deze blaadjes knip je uit restjes behangpapier of uit ander papier met motief.

Je kan vóór 23 september een pakket(13 euro)met de meeste benodigdheden bestellen bij Inge, met vermelding witte of donkergrijze achtergrond (016/202017 of ingeletellier@hotmail.com)of je zorgt zelf voor het materiaal. De betaling gebeurt de les zelf.

Wat zit er in het pakket ?    - canvasdoek 50 cm op 50 cm

                                        - witte of grijze acrylverf en verfborstel

                                        - lijm creapatch of decopatch en lijmborstel

                                        - kartonnen blaadjesvormen

Restjes behangpapier, een schaar, potlood of balpen en 2 dekseltjes of schaaltjes (voor verf en lijm) brengt iedereen zelf mee !

Je hebt een 6-tal verschillende papiermotieven nodig, een strook van 10 cm per soort is zeker genoeg. De les zelf zullen er ook nog enkele stukken behangpapier beschikbaar zijn.

Je kan tijdens deze leuke creales op één avond jouw eigen unieke bloemencanvas maken ! Wij kijken er alvast naar uit !

 

              Veel creatieve groetjes van het Korbeekse KVLV bestuursteam

In de naam van de Vader, met Luc Van Looy: Een vriendelijke Kerk

Een vriendelijke Kerk, een warme Kerk, is een plek waar iedereen thuis mag komen. Meer nog: wij zijn ervan overtuigd dat ieder mens het recht heeft Christus te ontmoeten, te erkennen en te aanvaarden. De open deur is het teken dat wij naar de ‘periferie’ wensen te gaan en dat mensen uit de periferie welkom zijn.

Wie zijn die mensen? Migranten, armen, mensen die werkloos zijn, jongeren die geen job vinden of dolen, diegenen (gelovigen, gedoopten) die geruisloos van de Kerk weggegleden zijn… Ook al heeft de samenleving het vaak moeilijk met bepaalde categorieën van mensen, als christenen zijn wij broeders en zusters van elke mens. Ook daarover zegt paus Franciscus iets opmerkelijks: ‘Iedereen kan op de een of andere manier een bijdrage leveren aan het kerkelijke leven, iedereen kan deel uitmaken van de gemeenschap, zelfs de toegang tot de sacramenten zou niet om een of andere reden afgesloten mogen zijn. Dit geldt vooral voor het sacrament dat zelf de ‘deur’ is: het doopsel. De eucharistie, ook al betekent ze de volheid van het sacramentele leven, is geen prijs voor de volmaakten, maar een deugddoende remedie en voedsel voor de zwakken. De Kerk is geen douane, ze is het vaderhuis waar plaats is voor ieder mens die het moeilijk heeft’ (Evangelii gaudium, nr.47). Dit alles zal maar mogelijk zijn als wij naar de mensen kijken met de ogen van God.

Uit het boek: In de naam van de Vader, 365 fragmenten uit homilieën en toespraken van MGR. LUC VAN LOOY (uitgegeven door Halewijn in 2018)

woensdag 21 augustus 2019

In de naam van de Vader, met Luc Van Looy: Confronteren en interioriseren

Maatschappelijke problemen zijn vaak een goede inrijpoort om ons bewust te worden van wat een gelovige levenshouding vermag. Zo opent de vluchtelingencrisis ons de ogen voor religieuze ervaringen en voor de culturele rijkdom van mensen die van elders komen. Terreur brengt ons in contact met de fundamentele vragen van leven en dood en doet vragen rijzen bij de schijnbare religieuze motiveringen van zulke daden. Armoede – en vooral de groeiende armoede in onze steden en dorpen – confronteert ons met de grenzen van een economisch en financieel beleid. Beelden van onmacht en ontreddering van over heel de wereld doen ons fundamentele vragen stellen over de schepping en over de bedoeling van de Schepper. De encycliek Laudato Si heeft mij daar verscherpt bewust van gemaakt.

Het is belangrijk dat we in een opvoedingscontext jongeren niet enkel in de klas opsluiten om te discussiëren over deze problemen. In het sociaal centrum ‘De Tinten’ in het Sint-Baafshuis in Gent, waar dagelijks migranten en vluchtelingen opgevangen worden voor allerlei hulpverlening, komen zeer regelmatig leerlingen van verschillende scholen langs om mee te helpen in de voedselbedeling of het onthaal. Zulke ervaringen leiden tot diepgaande gesprekken later op school en vormen heel concreet het geweten van deze jonge mensen. Het is van belang dat jongeren leren reflecteren over zulke situaties die we allemaal beleven. Toen op 22 maart 2016 de aanslagen gepleegd werden in Brussel en Zaventem hebben we diezelfde dag nog leden van de verschillende religieuze en levensbeschouwelijke gemeenschappen en politieke en maatschappelijke vertegenwoordigers in Gent samengebracht. Niet voor een discussie of een politiek debat, maar voor bezinning en gebed in een kerk. Het is zo belangrijk dat men gebeurtenissen kan interioriseren om ze de juiste plaats te geven.

Uit het boek: In de naam van de Vader, 365 fragmenten uit homilieën en toespraken van MGR. LUC VAN LOOY (uitgegeven door Halewijn in 2018)

Activiteiten KVLV Neerijse



Gelezen in TERTIO van 31 juli 2019

Basiliek is een kerk met een lintje

Uit een artikel van Kelly Keasberry

Wat is nu een kathedraal en wat een basiliek?

Een kathedraal is een kerk waar de zetel van de bisschop staat.

Een basiliek is meer dan een architectonisch hoogstandje. Het woord ‘basiliek’ stamt van het Griekse woord basilikè, dat ‘koninklijk’ betekent. Het woord verwijst ook naar een eretitel die door de paus wordt verleend. Kerken krijgen die niet zomaar. Basilieken zijn “kerken met een lintje, kerken met een bijzondere betekenis die gelovigen en belangstellenden daar vaak al eeuwenlang naartoe trekt”, verklaart Hein Jan van Ogtrop, plebaan* van de kathedrale basiliek Sint-Bavo Haarlem, tegelijk basiliek en kathedraal.

*Een plebaan is de pastoor van een kathedraal. Hij vervult in naam van de bisschop de zielzorgtaken van pastoor in de omliggende parochie.

In de naam van de Vader, met Luc Van Looy: Onderwijzen is het wonder wijzen

Een katholieke school erkent men aan de sfeer die het schoolbestuur en de leerkrachten creëren. Ouders hebben toegang tot de school, leerkrachten zijn ter beschikking, het kan en mag er gemoedelijk aan toe gaan. Een goede leerkracht is een zegen voor de samenleving. Vooral belangrijk is de vertrouwelijke omgang van de leerkracht met de leerlingen. De voornaamste taak is de leerlingen te begeleiden op hun levensweg. Een leerkracht die enkel wenst te onderwijzen is in een school niet op zijn plaats. Een leerkracht gaat de klas binnen om de leerlingen te ontmoeten. Dit doet hij bij middel van de materie die hij onderwijst, maar de uiteindelijke bedoeling overstijgt de materie van het vak. Ontmoeting en begeleiding aan de hand van leerstof is de echte zending van een school. Een leerling die in onzekerheid leeft, thuis met problemen kampt, relatieproblemen heeft, moet deze problemen kunnen neerleggen in het luisterend hart van een volwassene. Daarvoor staat de leraar open. ‘Het juiste woord spreken op het juiste moment’ is dan de gouden regel om jonge mensen gerust te stellen en een hart onder de riem te steken.

Uit het boek: In de naam van de Vader, 365 fragmenten uit homilieën en toespraken van MGR. LUC VAN LOOY (uitgegeven door Halewijn in 2018)

zondag 18 augustus 2019




De jaarlijkse vakantie van de familie Letellier in Middelkerke zorgde weer voor enkele verrassingen.
Bij het binnenkomen van Middelkerke langs de gelijknamige afrit van de E40 troffen wij in Slijpe, een deelgemeente van Middelkerke, vijf “gouden” schapen aan. Elk schaap droeg een liefdesboodschap, zoals: “Love Middelkerke” of “Love is you & me”. Op de foto van de groep zie je een kapel op de achtergrond. Zie ook de foto van de kapel dichtbij. Uit een brochure over “Religieus erfgoed in de Middelkerkse deelgemeenten” citeer ik volgende bijdrage:
Boetkapel ‘Nood zoekt Troost’
In de nacht van 8-9 januari 1908 werden uit de sacristie en het tabernakel van de Sint-Niklaaskerk kostbare voorwerpen van de eredienst gestolen. Enkele Heilige Vaten werden de volgende dag al teruggevonden langs de Middelkerkestraat (nu Spermaliestraat). Her en der lagen er ook hosties op straat. De verontwaardiging in de parochie was zeer groot. Op woensdag 12 februari 1908 werd de eerste boetetocht georganiseerd.
Op 18 november 1908 werd er beslist een kapel te bouwen, als blijk van eerherstel, op de plaats waar de hosties gevonden werden. Een jaar later werd de nieuwe kapel ingewijd en kreeg de naam ‘Nood zoekt troost’.
Tijdens de Eerste Wereldoorlog (1914-1918) werd de kapel verwoest. De Duitsers maakten er een onderstand in gewapend beton. In 1924-1925 werd ze wederopgebouwd, naar plannen van architect Léon Derre.
Na de Tweede Wereldoorlog (1940-1945) werd er elk jaar op de 4de zondag van de maand mei een bedevaart gehouden naar de boetkapel. De laatste bedevaart dateert van mei 2004.

Tweede verrassing: Pas na enkele dagen merkten wij plots dat de zendmasten van het radiostation van Middelkerke (voor de verbinding met de zeeschepen) verdwenen waren. Als medewerker en later oudgediende van RTT-Belgacom had ik jarenlang een goede relatie met de opeenvolgende verantwoordelijke bewoners van het domein. In 2018 was het radiostation buiten dienst en in 2019 zijn de masten dus verdwenen. Hopelijk wordt het domein geen bouwzone en blijft het een groene long in de duinenstrook.

Derde verrassing: De watertoren aan de “Krokodil”, reeds eerder afgebroken tot op een hoogte van een tiental meter, werd nu uitgerust met een uitkijktoren met boven de sokkel nog twee platformen die prachtige vergezichten bieden.

Een non-verrassing: Op de plaats van het oude casino is alleen een reuzenrad als attractie op een verder kaal plateau te bewonderen.

Cyriel Letellier

woensdag 14 augustus 2019

Gelezen in TERTIO van 17 juli 2019

1 . In het verzet tegen populisme

Uit een standpunt van Emmanuel Van Lierde

Het rechtspopulisme nam sinds de vluchtelingencrisis in 2015 almaar toe in Europa. De Duitse bisschoppenconferentie vindt dat een kritisch punt bereikt is en dat het dringend nodig is weerwerk te bieden.

Vanwaar de kritiek op het populisme? Is oog hebben voor de zorgen en de noden van het populus, het volk, niet juist een goede zaak? Zeker, maar het huidige populisme getuigt niet van grote nabijheid bij de mensen. Integendeel, vooral de armsten en de noodlijdenden zijn er het slachtoffer van. Bovendien verzwakt het de internationale samenwerking en de wereldwijde solidariteit. De ongelijkheid tussen mensen en de conflicten tussen landen nemen toe, en dat botst met de kerkelijke inzet voor rechtvaardigheid en vrede. Voorts stoort het de Duitse bisschoppen dat populisten het christendom misbruiken om zich af te zetten tegen moslims of andersdenkenden, tegen veranderende rolpatronen in de samenleving of tegen mensen met een andere seksuele oriëntatie. Tegenover het nationale egoïsme van het “eigen volk eerst” verkondigt de wereldkerk de eenheid van de mensenfamilie en de gelijkwaardigheid van alle mensen. Tegenover het welvaartchauvinisme dat nieuwkomers als bedreiging van onze rijkdom ziet, bepleit de kerk een ethiek van het genoeg en van het delen. Tegenover het voeden van angst wil de kerk hoop wekken. Tegenover uitsluitingsmechanismen biedt de kerk gastvrijheid en naastenliefde aan. Tegenover vreemdelingenhaat en xenofobie draagt de kerk filoxenia, de liefde voor de vreemdeling, uit. Tegenover kleingeestigheid plaatst de kerk ruimhartigheid. Christendom en populisme gaan gewoon niet samen.

2 . Worstelen met de Bijbel

Uit een artikel van Kelly Keasberry

Deze zomer is het vijftig jaar geleden dat de eerste Didachè-studiedagen werden georganiseerd. De Vlaamse Bijbelstichting viert dat op 20 en 21 augustus met een feestelijke jubileumsessie in het teken van “De Bijbel lezen: gisteren, vandaag en morgen”. Tertio ging op bezoek bij Filip Noël.

Filip Noël is Norbertijn van Averbode en nieuwtestamenticus. Hij doceert exegese in de priesteropleiding van Averbode. Hij is ook provisor in de norbertijnenabdij van Park in Heverlee.

Hoe actueel is de Bijbel vandaag nog?

Filip Noël glimlacht. “Dat is al direct een moeilijke vraag. Ik denk dat de Bijbel altijd actueel blijft, omdat de teksten vertellen over fundamentele menselijke en religieuze ervaringen.”

Noël is exegeet, een theoloog die uitzoekt wat oude teksten vandaag kunnen betekenen. “De betekenis van Bijbelteksten evolueert naargelang de tijd en de context. Je moet de achtergronden van toen proberen te achterhalen en die naar het heden te vertalen. Maar dat lukt pas als je een beetje hebt geworsteld met de tekst.”

“Door regelmatige lezing, door geregeld met de Bijbel bezig te zijn en die tot een stuk van je levenscultuur te maken, gaat de Bijbel steeds meer betekenen”, stelt Noël. Mensen die het christelijke geloof uit hun leven bannen, hebben volgens hem veel te verliezen.

“Bij jongeren merk ik nu al dat de beroemdste Bijbelverhalen ongekend zijn. Dat is een verarming. Daar kan via onderwijs en catechese iets aan worden gedaan, bijvoorbeeld door het godsdienstonderwijs sterk Bijbels te verankeren. Dat lijkt me belangrijk, want wanneer je daarbuiten nooit met Bijbelse teksten wordt geconfronteerd, verdwijnt een heel stuk cultuur.”

Tijdens de Didachè-studiedagen hoopt Noël de bezoekers wetenschappelijke inzichten mee te geven om de Bijbel beter te kunnen uitleggen en begrijpen.

In de naam van de Vader, met Luc Van Looy: Eeuwig leven in het spoor van Maria

Het feest van Maria Tenhemelopneming doet ons nadenken over de dood en over het leven na de dood. Maria is, zoals Jezus, integraal opgenomen bij God. Ze heeft de agonie en de dood niet meegemaakt. God is haar zo komen halen. In tegenstelling tot Eva, die volgens de Schrift de dood in de wereld gebracht heeft, brengt Maria door de geboorte van haar Zoon het eeuwig leven binnen, of moeten we zeggen: ze brengt ons leven binnen bij God. Bij de gedachte dat zij door God gekozen werd om de moeder te zijn van Jezus, vind ik het sterk te overwegen dat God gewild heeft dat een mens eerst en vooral aanvaardde mee te werken aan zijn verlossingsplan. Hij vroeg als het ware haar toestemming om aan zijn plan te beginnen. Zoveel eerbied heeft God voor zijn schepselen! Vanaf dat moment weten we haar zwanger van de Geest, en dit gevoel van leven geven blijft heel haar leven verder aanwezig in het zien van wat haar Zoon doet en betekent. Ze blijft zijn moeder, en vandaar dat Hij haar niet kan overlaten aan de dood, en haar dus integraal bij zich neemt. Hoe zij bestaat in een verheerlijkt lichaam, weten we niet, dat is ook niet echt belangrijk. Ze opent wel perspectief voor onze eigen toekomst. Hoe nauwer onze eenheid met Christus nu, des te groter de kans dat we met hem in totale eenheid opgenomen worden.

Er steekt dus een boodschap in dit feest: leef zoals Maria, ofwel, zeg: ’ja’ aan wat God je vraagt! En wat vraagt Hij? Dat zien we in de verschillende stappen in het leven van Maria met haar Zoon. Ze gaat spontaan naar Elisabeth om haar te dienen. Ze onthaalt zowel de arme herders als de wijzen uit het Oosten. Ze geeft haar bezit aan de tempel. Ze bewaart al wat er gebeurt in haar hart, ook het feit dat haar hart doorboord wordt, zoals de oude Simeon voorspelt in de tempel. Ze verheugt het feest in Kana met uitgelezen wijn. Ze volgt Jezus op zijn weg, luistert naar zijn woord en onderhoudt het. Ze aanvaardt de dood van Jezus, zijn vrije keuze, en blijft bij zijn kruis. Ze ontvangst Joannes en met hem de leerlingen. Op Pinksteren is zij erbij wanneer de Geest komt. Na haar tenhemelopneming is ze de koningin van Gods glorie. Dat jezus haar toevertrouwde aan Joannes is eerder een daad van toevertrouwen van Joannes aan haar, waardoor ze in het leven van de apostelen – van de eerste Kerk – een centrale plaats krijgt. De moeder van het leven wordt nu moeder van de Kerk. En zoals Paulus zegt, wie het leven van Christus deelt, zoals de Kerk dit wenst, zal eeuwig leven, zal verrijzen. Ook met ons lichaam? Dat laten we aan God over!

Uit het boek: In de naam van de Vader, 365 fragmenten uit homilieën en toespraken van MGR. LUC VAN LOOY (uitgegeven door Halewijn in 2018)

woensdag 7 augustus 2019

In de naam van de Vader, met Luc Van Looy: Verhouding tussen religie en staat

Het is goed dat we nadenken over de verhouding tussen religie en staat. Kerk en politieke gemeenschap vallen niet samen.

Het Tweede Vaticaans Concilie heeft dit helder verwoord in de constitutie Gaudium et spes (nr.76). In de brief aan Diognetus uit de tweede eeuw lezen we dat ‘de christenen wonen in hun eigen vaderland, maar als waren zij daar gevestigde vreemdelingen; zij hebben alles gemeenschappelijk met de anderen als burgers en zij hebben van alles te verduren als vreemden… Zij gehoorzamen aan de geldende wetten, maar zij overtreffen deze door hun levenswijze… God heeft hen geplaatst op een belangrijke post die zij volstrekt niet mogen verlaten’ (5,5; 5,10; 6,10).

Dit betekent dat de christen een bijzondere taak heeft in de samenleving en dat hij er tevens vrij tegenover staat. De verklaring van de rechten van de mens stelt trouwens dat ‘het recht van de persoon en van de gemeenschappen op sociale en burgerlijke vrijheid tevens op religieuze zaken toepasselijk is’. De vrijheid van de mens heeft zijn basis in God zelf en elke politieke macht dient de mens en zijn welzijn centraal te stellen. Dit betekent ook dat transcendentie inherent is aan de mens en dat vrijheid van geweten en religie dient gerespecteerd te worden, zowel op privé als op sociaal vlak. In de constitutie Gaudium et spes van Vaticanum II wordt aan de Kerk ook een bevoegdheid van oordeel toegekend: ‘Het behoort tot de zending van de Kerk een moreel oordeel te vellen, ook over dingen die tot de politieke orde behoren, wanneer de fundamentele rechten van de persoon of het heil van de zielen dit eisen, daarbij alle en alleen die hulpmiddelen aanwendend die met het evangelie en het welzijn van allen, naar verscheidenheid van tijd en omstandigheden, overeenkomen’ (nr.76§5).

Uit het boek: In de naam van de Vader, 365 fragmenten uit homilieën en toespraken van MGR. LUC VAN LOOY (uitgegeven door Halewijn in 2018)

zondag 4 augustus 2019

In de naam van de Vader, met Luc Van Looy: We mogen ons de hoop niet laten ontnemen

(Evangelii gaudium, nr.86)

Hoop heeft alles te maken met vreugde. De grootste vreugde is anderen gelukkig te maken. Vreugde heeft te maken met visie, met weten waartoe het allemaal dient. Paulus zegt dat er ‘meer vreugde is in het geven dan in het ontvangen’. Gelukkig maken, is sterker dan gelukkig zijn. Maar om jouw geluk te kunnen doorgeven, opdat jouw geluk besmettelijk zou worden, moet je wel zelf de bron aanboren.

Die bron zou ik met deze bekende woorden als volgt omschrijven:

‘De Heer heeft mij gezien en onverwacht

ben ik opnieuw geboren en getogen.

Hij heeft mijn licht ontstoken in de nacht,

gaf mij een levend hart en nieuwe ogen.

Zo komt Hij steeds met stille overmacht

en zo neemt Hij voor lief mijn onvermogen’ (ZJ 559).

Of nog:

‘God, richt ons weer op,

laat uw aanschijn over ons lichten,

lach ons weer toe

en wij zullen gered zijn’ (Psalm 80,4).

Uit het boek: In de naam van de Vader, 365 fragmenten uit homilieën en toespraken van MGR. LUC VAN LOOY (uitgegeven door Halewijn in 2018)

Gelezen in TERTIO van 19 juni 2019

Vijftig jaar geleden, op 20 juli 1969, zette Neil Armstrong met Apollo 11 als eerste man voet op de maan. Over vijf jaar willen de VS terugkeren naar onze satelliet om er de eerste vrouw naartoe te brengen. Die missie kreeg vorige maand de naam Artemis, de tweelingzus van Apollo en godin van de maan.

Tien jaar geleden vertrok de Belgische astronaut Frank De Winne voor zijn tweede ruimtemissie naar het Internationale Ruimtestation ISS. In 2012 werd hij directeur van het Europian Astronaut Centre. Daar werkt hij nu mee aan de plannen om in 2024 Amerikaanse astronauten via de Gateway – een nog te bouwen ruimtestation rond de maan – terug naar het maanoppervlak te brengen, ditmaal voor een duurzame exploratie.

De ruimtevaartlegende wil dat Sovjetleider Nikita Chroesjtsjov aan Joeri Gagarin na zijn historische ruimtereis van 1961 zou hebben gevraagd of hij daarboven God had gezien. Is het mogelijk het ontzag en de verwondering daarboven te beschrijven?

“Het heelal is oneindig groot. Wij zijn maar een klein planeetje aan de rand van een sterrenstelsel waarvan er miljarden bestaan. Vanuit de ruimte gezien is onze planeet geweldig mooi. Je geraakt niet gewend aan de schoonheid van de aarde. Die blijft je elke dag weer verwonderen. Je vliegt over zo veel verschillende gebieden van de planeet. En elk seizoen is anders, zelfs elke dag kan anders zijn als het geregend heeft, of als er wolken zijn. Maar je merkt ook de kwetsbaarheid van de aarde als je vanuit het ISS naar de horizon kijkt en je dat heel dun laagje atmosfeer ziet. We kunnen nergens anders naartoe als we onze planeet om zeep helpen. Het tweede dat je je realiseert, maar dat vraagt wat meer tijd, is dat er geen grenzen bestaan vanuit de ruimte gezien. Dat zijn lijnen die we op een kaart getekend hebben en waarover we nu ruzie maken.”

In verband met dat ruzie maken citeer ik scheutist Jef Matton in een ander artikel van Tertio: “Intercultureel leren samenleven is een grote uitdaging, maar tegelijk is dat belangrijk voor de toekomst die alleen maar diverser wordt.”

Pater salesiaan Guy Van Haver overleden


Op 14 juni 2019 overleed in het Universitair Ziekenhuis Gasthuisberg te Leuven pater salesiaan van Don Bosco Guy Van Haver op de leeftijd van 85 jaar. Hij werd geboren te Gent op 28 september 1933 en werd priester gewijd te Oud-Heverlee op 13 februari 1966.

In 1992 werd hij pastoor in Oud-Heverlee Sint-Anna. Vanaf 1996 werd hij tevens parochieadministrator in Sint-Joris-Weert, vanaf 2001 ook in Vaalbeek Sint-Maria-Magdalena en in 2005 in Korbeek-Dijle Sint-Bartholomeus. Hij was een ontzettend lieve man.

In september 2008 ging hij met pensioen en verhuisde naar de salesiaanse gemeenschap van Sint-Pieters-Woluwe Guldendal. Daar bleef hij actief in de parochiepastoraal en was hij dienstbaar waar hij kon in de gemeenschap.

Een tijdje geleden werd Guy opgenomen in het ziekenhuis en werd leukemie vastgesteld. Hij keek de laatste weken uit naar de ontmoeting met “Ons Heer”.

Zijn uitvaart heeft plaats gehad in de Don Boscokapel te Oud-Heverlee op 22 juni 2019. Hij werd begraven op het kerkhof van Oud-Heverlee.
Dat hij nu mag rusten in de vrede van de Heer.

Onze-Lieve-Vrouw van de Koeheide


Kapel ingezegend op 16 juni 2019.
Met dank aan de familie Swings-Geysens.

woensdag 26 juni 2019

Gelezen in TERTIO van 12 juni 2019

“Alleen weg van nederigheid is vruchtbaar”

Uit een artikel van Geert De Cubber

Met de benoeming van Pierre Warin als 31ste bisschop van Namen kiest paus Franciscus voor continuïteit. Sinds 2004 was hij al hulpbisschop van dat bisdom. “We moeten durven te zeggen wat ons als christenen bezighoudt. Christenen moeten zich durven te tonen. Dat vergt soms moed, zeker in een samenleving die niet langer christelijk is. Die visibiliteit verdraagt evenwel geen arrogantie. We dienen te spreken zoals Petrus in zijn eerste brief preciseert: met respect en zachtheid. Zonder het geloof op te leggen, maar door het nederig aan te bieden. Alleen de weg van de nederigheid is vruchtbaar.” Woorden van de nieuwe bisschop.

In de naam van de Vader, met Luc Van Looy: Onverschilligheid: de teloorgang van de barmhartigheid

Het evangelie roept op tot engagement, tot aandacht voor de lijdende mens. Dit doet Jezus in het bijzonder door zichzelf te engageren in het contact met zieken, zondaars, en in zijn gesprekken met de leerlingen. De onverschilligheid waarvan we vandaag getuige zijn staat juist in schril contrast met het engagement dat voortvloeit uit de erkenning van elke mens als naaste. Paus Franciscus schrijft in Misericordia vultus (Het gelaat van de barmhartigheid): ‘De hedendaagse mentaliteit lijkt zich te verzetten tegen Gods barmhartigheid en ze probeert het leven te doden en de notie van barmhartigheid zelf weg te halen uit het hart van de mens. De notie ‘barmhartigheid’ verstoort schijnbaar het welbevinden van de hedendaagse mens, die zich dankzij een nooit eerder geziene wetenschappelijke en technologische evolutie opwerpt als heer en meester over deze aarde’ (cf Gen 1,28)(nr.11). En in Amoris laetitia schrijft paus Franciscus over de barmhartigheid: ‘We stellen zoveel voorwaarden aan de barmhartigheid dat we haar concrete betekenis en haar werkelijk belang uithollen. Dat is de ergste manier waarop het evangelie zijn kracht verliest. Heel zeker sluit barmhartigheid bijvoorbeeld gerechtigheid en waarheid niet uit, maar in de eerste plaats moeten we zeggen dat barmhartigheid de volheid van gerechtigheid en de meest heldere openbaring van Gods waarheid is. Daarom dient men altijd te beseffen dat alle theologische begrippen ongeschikt zijn, die uiteindelijk de almacht van God en vooral zijn barmhartigheid in vraag stellen' (nr.311).

Uit het boek: In de naam van de Vader, 365 fragmenten uit homilieën en toespraken van MGR. LUC VAN LOOY (uitgegeven door Halewijn in 2018)

donderdag 20 juni 2019

Eerste Communie in Korbeek-Dijle 2019


Op zondag 2 juni 2019 deden Andreas, Lieven, Loïc, Martijn en Mona hun Eerste Communie in Korbeek-Dijle onder het motto: Wij willen zonnekindjes zijn.

Als openingsgebed baden wij samen met voorganger Philip Debruyne:



Goede Vader, het is vandaag een bijzondere

dag voor deze kinderen, een feestdag voor ons

en ook voor U, die zoveel van mensen houdt.

Wij bidden U:

wees voor hen de zon,

waarnaar ze zich kunnen keren

als zonnebloemen in de tuin.

Laat hen groeien naar het licht,

in onze warmte en genegenheid.

Bewaar hen voor pijn en verdriet

en wees Jij de zon in hun leven.

Dit vragen wij door Jezus, onze Heer.



In de naam van de Vader, met Luc Van Looy: Eucharistie

Om de genade van God mee te delen kunnen we niet anders dan te vertrekken van het altaar. Het water vloeit van het altaar naar de vier windstreken. ‘De rivier brengt leven overal waar hij stroomt, het wemelt er van dieren. De zee zit vol vis, want de rivier die erin uitmondt, maakt het water gezond. Overal waar hij stroomt is volop leven’ (Ez 47,9).

Eucharistie is daarom een bron van leven, het water wordt weer gezond… ‘Een rivier met water dat leven geeft, helder als kristal, die ontsprong aan de troon van God en van het Lam’, zegt Johannes in het boek Openbaring (22,1). In de eucharistie ontstaat een ontmoeting tussen God en zijn volk. Dit leidt tot een dynamiek die een innerlijke bewogenheid van ieder tot uitdrukking brengt. Hier wordt duidelijk, vanuit de intensiteit van de ontmoeting met God in de eucharistie, dat wij geroepen zijn, niet enkel om bij God te verwijlen, maar om van hem uit te gaan naar alle mensen om ‘te handelen tot zijn gedachtenis'.

In de eucharistische gemeenschap staat Christus centraal, niet de voorganger, die handelt in naam van Christus en wordt door hem gezonden en gewijd. Hij bidt in de naam van Christus tot de Vader. Vandaar dat er in de gemeenschap gewijde dienaren zijn met de taak: ‘in de naam van Christus, de gezalfde van de Vader, te bidden tot de Vader, als vertegenwoordiger van de gemeenschap.’

Uit het boek: In de naam van de Vader, 365 fragmenten uit homilieën en toespraken van MGR. LUC VAN LOOY (uitgegeven door Halewijn in 2018)

woensdag 12 juni 2019

Gelezen in TERTIO van 29 mei 2019

1 . “Het christendom wordt op een troon gezet, helaas om buitenlanders te weren”

Uit een column van Désanne Van Brederode, filosofe en auteur van romans

Steeds meer nationalistische, extreemrechtse partijleiders heulen met zogenaamd christelijke waarden die aan de basis liggen van de westerse beschaving – ook als ze zelf niet praktiserend gelovig zijn. Eerbetoon uit onverwachte hoek. Je ziet sommige christenen ervan glimmen. “Eindelijk erkenning, na jaren te zijn bespot.” Helaas wordt het christendom niet geprezen om zijn gastvrijheid, zorgzaamheid, geweldloosheid, radicale tolerantie, liefde. Het wordt op een troon gezet om buitenlanders, in hoofdzaak moslims, te weren. Er lijken christenen te zijn die het wel prima vinden en nog een tandje bijsteken. Leve de morele superioriteit. Dat is curieus. Omdat er nogal wat door rechts zo geprezen waarden (familie, de vrouw als maagd of moeder) overeenkomen met die in de traditionele islam. Het christendom komt bovendien ook uit het Midden-Oosten, en als het inderdaad de basis van “onze” beschaving vormt, dan is daar veel aan voorafgegaan: noordelijke volkeren, het Romeinse rijk – men zat aanvankelijk niet op bekering te wachten. Laten christenen zich roeren. Niet om te bekeren en kerken weer vol te krijgen, maar om te voorkomen dat het christendom een wapen wordt in de handen van mensen bij wie het niet om Jezus gaat, maar om Blut und Boden en een onwrikbare identiteit, die geen zelfreflectie of ontwikkeling behoeft. Het is afschuwelijk dat het antisemitisme mede kon ontstaan uit de gedachte dat de joden Jezus hebben laten kruisigen. Laat het toch niet zo zijn dat islamofobie nu wordt gelegitimeerd met een beroep op een slimme selectie christelijke waarden, de ene keer liberaal, de andere keer conservatief. Dan liever de spot van atheïsten: dat doet toch minder pijn.

2 . In Italië heerst consternatie omdat de extreemrechtse minister van Binnenlandse Zaken in zijn politieke campagnevoering religieuze symbolen als de rozenkrans of eerder al de kerststal misbruikte. Hij riep ook de hulp van Maria in voor winst in de verkiezingen. Gezaghebbende katholieke stemmen als het jezuïetentijdschrift La Civiltà Cattolica, het katholieke weekblad Famiglia Cristiana en Avvenire, de krant van de Italiaanse bisschoppen, verwijten Matteo Salvini religie te misbruiken voor eigen winst en om schendingen van de mensenrechten in de migratiecrisis te vergoelijken. Tussen de sociaal bewogen paus Franciscus en Salvini botert het al lang niet. Franciscus weigert Salvini te ontvangen zolang die zijn migratiebeleid niet bijstelt. (Sylvie Walraevens – Emmanuel Van Lierde)

In de naam van de Vader, met Luc Van Looy: Acht uzelf niet hoger dan u kunt verantwoorden (Rom 12,3)

‘Stem uw gedrag niet af op deze wereld. Word andere mensen, met een nieuwe gezindheid’ (Rom 12,2).

Het is onze taak God aanwezig te brengen in de wereld, een plaats te bereiden voor hem. Daartoe is het nodig dat we ons eerst laten leiden door hem, dat we in onszelf plaats maken voor hem. Belangrijker dan dingen doen, is ons geworteld zijn in hem.

Paulus drukt er vaak op dat we geen eigenaars zijn, zelfs niet van onze eigen roeping, zelfs niet na vele jaren dienstwerk. De band met Christus blijft essentieel en is de enige verklaring van ons engagement. Wij zijn enkel dienaars, in dienst van Christus en zijn Kerk. Het is de Heer zelf die zijn Kerk gewild heeft en wil. Het is in de mate dat we zijn werk doen dat Kerk-zijn zal lukken. Het is in de mate dat we van zijn altaar vertrekken, met zijn visie op de mens, op de toekomst, dat ons Kerk-zijn efficiënt zal zijn. Elke overdreven aanpassing aan de wereld en zijn efficiëntiecriteria zal ons doen vastlopen in onoverkomelijke verwikkelingen. Het zal het zout zijn kracht doen verliezen. God is aan het werk, en wij zijn bereid om met hem mee te werken. Een eminent voorbeeld hiervan is Maria. Toen de engel bij haar kwam, vroeg hij haar niet om van alles te doen. De Geest zou er wel voor zorgen. Van haar werd beschikbaarheid verwacht, medewerking. God is zelf de protagonist. Dit betekent niet dat wij passief blijven: zoals Maria kunnen wij niet anders dan onmiddellijk op weg te gaan.

Uit het boek: In de naam van de Vader, 365 fragmenten uit homilieën en toespraken van MGR. LUC VAN LOOY (uitgegeven door Halewijn in 2018)