woensdag 14 augustus 2019

Gelezen in TERTIO van 17 juli 2019

1 . In het verzet tegen populisme

Uit een standpunt van Emmanuel Van Lierde

Het rechtspopulisme nam sinds de vluchtelingencrisis in 2015 almaar toe in Europa. De Duitse bisschoppenconferentie vindt dat een kritisch punt bereikt is en dat het dringend nodig is weerwerk te bieden.

Vanwaar de kritiek op het populisme? Is oog hebben voor de zorgen en de noden van het populus, het volk, niet juist een goede zaak? Zeker, maar het huidige populisme getuigt niet van grote nabijheid bij de mensen. Integendeel, vooral de armsten en de noodlijdenden zijn er het slachtoffer van. Bovendien verzwakt het de internationale samenwerking en de wereldwijde solidariteit. De ongelijkheid tussen mensen en de conflicten tussen landen nemen toe, en dat botst met de kerkelijke inzet voor rechtvaardigheid en vrede. Voorts stoort het de Duitse bisschoppen dat populisten het christendom misbruiken om zich af te zetten tegen moslims of andersdenkenden, tegen veranderende rolpatronen in de samenleving of tegen mensen met een andere seksuele oriëntatie. Tegenover het nationale egoïsme van het “eigen volk eerst” verkondigt de wereldkerk de eenheid van de mensenfamilie en de gelijkwaardigheid van alle mensen. Tegenover het welvaartchauvinisme dat nieuwkomers als bedreiging van onze rijkdom ziet, bepleit de kerk een ethiek van het genoeg en van het delen. Tegenover het voeden van angst wil de kerk hoop wekken. Tegenover uitsluitingsmechanismen biedt de kerk gastvrijheid en naastenliefde aan. Tegenover vreemdelingenhaat en xenofobie draagt de kerk filoxenia, de liefde voor de vreemdeling, uit. Tegenover kleingeestigheid plaatst de kerk ruimhartigheid. Christendom en populisme gaan gewoon niet samen.

2 . Worstelen met de Bijbel

Uit een artikel van Kelly Keasberry

Deze zomer is het vijftig jaar geleden dat de eerste Didachè-studiedagen werden georganiseerd. De Vlaamse Bijbelstichting viert dat op 20 en 21 augustus met een feestelijke jubileumsessie in het teken van “De Bijbel lezen: gisteren, vandaag en morgen”. Tertio ging op bezoek bij Filip Noël.

Filip Noël is Norbertijn van Averbode en nieuwtestamenticus. Hij doceert exegese in de priesteropleiding van Averbode. Hij is ook provisor in de norbertijnenabdij van Park in Heverlee.

Hoe actueel is de Bijbel vandaag nog?

Filip Noël glimlacht. “Dat is al direct een moeilijke vraag. Ik denk dat de Bijbel altijd actueel blijft, omdat de teksten vertellen over fundamentele menselijke en religieuze ervaringen.”

Noël is exegeet, een theoloog die uitzoekt wat oude teksten vandaag kunnen betekenen. “De betekenis van Bijbelteksten evolueert naargelang de tijd en de context. Je moet de achtergronden van toen proberen te achterhalen en die naar het heden te vertalen. Maar dat lukt pas als je een beetje hebt geworsteld met de tekst.”

“Door regelmatige lezing, door geregeld met de Bijbel bezig te zijn en die tot een stuk van je levenscultuur te maken, gaat de Bijbel steeds meer betekenen”, stelt Noël. Mensen die het christelijke geloof uit hun leven bannen, hebben volgens hem veel te verliezen.

“Bij jongeren merk ik nu al dat de beroemdste Bijbelverhalen ongekend zijn. Dat is een verarming. Daar kan via onderwijs en catechese iets aan worden gedaan, bijvoorbeeld door het godsdienstonderwijs sterk Bijbels te verankeren. Dat lijkt me belangrijk, want wanneer je daarbuiten nooit met Bijbelse teksten wordt geconfronteerd, verdwijnt een heel stuk cultuur.”

Tijdens de Didachè-studiedagen hoopt Noël de bezoekers wetenschappelijke inzichten mee te geven om de Bijbel beter te kunnen uitleggen en begrijpen.

In de naam van de Vader, met Luc Van Looy: Eeuwig leven in het spoor van Maria

Het feest van Maria Tenhemelopneming doet ons nadenken over de dood en over het leven na de dood. Maria is, zoals Jezus, integraal opgenomen bij God. Ze heeft de agonie en de dood niet meegemaakt. God is haar zo komen halen. In tegenstelling tot Eva, die volgens de Schrift de dood in de wereld gebracht heeft, brengt Maria door de geboorte van haar Zoon het eeuwig leven binnen, of moeten we zeggen: ze brengt ons leven binnen bij God. Bij de gedachte dat zij door God gekozen werd om de moeder te zijn van Jezus, vind ik het sterk te overwegen dat God gewild heeft dat een mens eerst en vooral aanvaardde mee te werken aan zijn verlossingsplan. Hij vroeg als het ware haar toestemming om aan zijn plan te beginnen. Zoveel eerbied heeft God voor zijn schepselen! Vanaf dat moment weten we haar zwanger van de Geest, en dit gevoel van leven geven blijft heel haar leven verder aanwezig in het zien van wat haar Zoon doet en betekent. Ze blijft zijn moeder, en vandaar dat Hij haar niet kan overlaten aan de dood, en haar dus integraal bij zich neemt. Hoe zij bestaat in een verheerlijkt lichaam, weten we niet, dat is ook niet echt belangrijk. Ze opent wel perspectief voor onze eigen toekomst. Hoe nauwer onze eenheid met Christus nu, des te groter de kans dat we met hem in totale eenheid opgenomen worden.

Er steekt dus een boodschap in dit feest: leef zoals Maria, ofwel, zeg: ’ja’ aan wat God je vraagt! En wat vraagt Hij? Dat zien we in de verschillende stappen in het leven van Maria met haar Zoon. Ze gaat spontaan naar Elisabeth om haar te dienen. Ze onthaalt zowel de arme herders als de wijzen uit het Oosten. Ze geeft haar bezit aan de tempel. Ze bewaart al wat er gebeurt in haar hart, ook het feit dat haar hart doorboord wordt, zoals de oude Simeon voorspelt in de tempel. Ze verheugt het feest in Kana met uitgelezen wijn. Ze volgt Jezus op zijn weg, luistert naar zijn woord en onderhoudt het. Ze aanvaardt de dood van Jezus, zijn vrije keuze, en blijft bij zijn kruis. Ze ontvangst Joannes en met hem de leerlingen. Op Pinksteren is zij erbij wanneer de Geest komt. Na haar tenhemelopneming is ze de koningin van Gods glorie. Dat jezus haar toevertrouwde aan Joannes is eerder een daad van toevertrouwen van Joannes aan haar, waardoor ze in het leven van de apostelen – van de eerste Kerk – een centrale plaats krijgt. De moeder van het leven wordt nu moeder van de Kerk. En zoals Paulus zegt, wie het leven van Christus deelt, zoals de Kerk dit wenst, zal eeuwig leven, zal verrijzen. Ook met ons lichaam? Dat laten we aan God over!

Uit het boek: In de naam van de Vader, 365 fragmenten uit homilieën en toespraken van MGR. LUC VAN LOOY (uitgegeven door Halewijn in 2018)

woensdag 7 augustus 2019

In de naam van de Vader, met Luc Van Looy: Verhouding tussen religie en staat

Het is goed dat we nadenken over de verhouding tussen religie en staat. Kerk en politieke gemeenschap vallen niet samen.

Het Tweede Vaticaans Concilie heeft dit helder verwoord in de constitutie Gaudium et spes (nr.76). In de brief aan Diognetus uit de tweede eeuw lezen we dat ‘de christenen wonen in hun eigen vaderland, maar als waren zij daar gevestigde vreemdelingen; zij hebben alles gemeenschappelijk met de anderen als burgers en zij hebben van alles te verduren als vreemden… Zij gehoorzamen aan de geldende wetten, maar zij overtreffen deze door hun levenswijze… God heeft hen geplaatst op een belangrijke post die zij volstrekt niet mogen verlaten’ (5,5; 5,10; 6,10).

Dit betekent dat de christen een bijzondere taak heeft in de samenleving en dat hij er tevens vrij tegenover staat. De verklaring van de rechten van de mens stelt trouwens dat ‘het recht van de persoon en van de gemeenschappen op sociale en burgerlijke vrijheid tevens op religieuze zaken toepasselijk is’. De vrijheid van de mens heeft zijn basis in God zelf en elke politieke macht dient de mens en zijn welzijn centraal te stellen. Dit betekent ook dat transcendentie inherent is aan de mens en dat vrijheid van geweten en religie dient gerespecteerd te worden, zowel op privé als op sociaal vlak. In de constitutie Gaudium et spes van Vaticanum II wordt aan de Kerk ook een bevoegdheid van oordeel toegekend: ‘Het behoort tot de zending van de Kerk een moreel oordeel te vellen, ook over dingen die tot de politieke orde behoren, wanneer de fundamentele rechten van de persoon of het heil van de zielen dit eisen, daarbij alle en alleen die hulpmiddelen aanwendend die met het evangelie en het welzijn van allen, naar verscheidenheid van tijd en omstandigheden, overeenkomen’ (nr.76§5).

Uit het boek: In de naam van de Vader, 365 fragmenten uit homilieën en toespraken van MGR. LUC VAN LOOY (uitgegeven door Halewijn in 2018)

zondag 4 augustus 2019

Agenda bijgewerkt

Bekijk onze bijgewerkte agenda op de agenda-pagina.

In de naam van de Vader, met Luc Van Looy: We mogen ons de hoop niet laten ontnemen

(Evangelii gaudium, nr.86)

Hoop heeft alles te maken met vreugde. De grootste vreugde is anderen gelukkig te maken. Vreugde heeft te maken met visie, met weten waartoe het allemaal dient. Paulus zegt dat er ‘meer vreugde is in het geven dan in het ontvangen’. Gelukkig maken, is sterker dan gelukkig zijn. Maar om jouw geluk te kunnen doorgeven, opdat jouw geluk besmettelijk zou worden, moet je wel zelf de bron aanboren.

Die bron zou ik met deze bekende woorden als volgt omschrijven:

‘De Heer heeft mij gezien en onverwacht

ben ik opnieuw geboren en getogen.

Hij heeft mijn licht ontstoken in de nacht,

gaf mij een levend hart en nieuwe ogen.

Zo komt Hij steeds met stille overmacht

en zo neemt Hij voor lief mijn onvermogen’ (ZJ 559).

Of nog:

‘God, richt ons weer op,

laat uw aanschijn over ons lichten,

lach ons weer toe

en wij zullen gered zijn’ (Psalm 80,4).

Uit het boek: In de naam van de Vader, 365 fragmenten uit homilieën en toespraken van MGR. LUC VAN LOOY (uitgegeven door Halewijn in 2018)

Gelezen in TERTIO van 19 juni 2019

Vijftig jaar geleden, op 20 juli 1969, zette Neil Armstrong met Apollo 11 als eerste man voet op de maan. Over vijf jaar willen de VS terugkeren naar onze satelliet om er de eerste vrouw naartoe te brengen. Die missie kreeg vorige maand de naam Artemis, de tweelingzus van Apollo en godin van de maan.

Tien jaar geleden vertrok de Belgische astronaut Frank De Winne voor zijn tweede ruimtemissie naar het Internationale Ruimtestation ISS. In 2012 werd hij directeur van het Europian Astronaut Centre. Daar werkt hij nu mee aan de plannen om in 2024 Amerikaanse astronauten via de Gateway – een nog te bouwen ruimtestation rond de maan – terug naar het maanoppervlak te brengen, ditmaal voor een duurzame exploratie.

De ruimtevaartlegende wil dat Sovjetleider Nikita Chroesjtsjov aan Joeri Gagarin na zijn historische ruimtereis van 1961 zou hebben gevraagd of hij daarboven God had gezien. Is het mogelijk het ontzag en de verwondering daarboven te beschrijven?

“Het heelal is oneindig groot. Wij zijn maar een klein planeetje aan de rand van een sterrenstelsel waarvan er miljarden bestaan. Vanuit de ruimte gezien is onze planeet geweldig mooi. Je geraakt niet gewend aan de schoonheid van de aarde. Die blijft je elke dag weer verwonderen. Je vliegt over zo veel verschillende gebieden van de planeet. En elk seizoen is anders, zelfs elke dag kan anders zijn als het geregend heeft, of als er wolken zijn. Maar je merkt ook de kwetsbaarheid van de aarde als je vanuit het ISS naar de horizon kijkt en je dat heel dun laagje atmosfeer ziet. We kunnen nergens anders naartoe als we onze planeet om zeep helpen. Het tweede dat je je realiseert, maar dat vraagt wat meer tijd, is dat er geen grenzen bestaan vanuit de ruimte gezien. Dat zijn lijnen die we op een kaart getekend hebben en waarover we nu ruzie maken.”

In verband met dat ruzie maken citeer ik scheutist Jef Matton in een ander artikel van Tertio: “Intercultureel leren samenleven is een grote uitdaging, maar tegelijk is dat belangrijk voor de toekomst die alleen maar diverser wordt.”

Pater salesiaan Guy Van Haver overleden


Op 14 juni 2019 overleed in het Universitair Ziekenhuis Gasthuisberg te Leuven pater salesiaan van Don Bosco Guy Van Haver op de leeftijd van 85 jaar. Hij werd geboren te Gent op 28 september 1933 en werd priester gewijd te Oud-Heverlee op 13 februari 1966.

In 1992 werd hij pastoor in Oud-Heverlee Sint-Anna. Vanaf 1996 werd hij tevens parochieadministrator in Sint-Joris-Weert, vanaf 2001 ook in Vaalbeek Sint-Maria-Magdalena en in 2005 in Korbeek-Dijle Sint-Bartholomeus. Hij was een ontzettend lieve man.

In september 2008 ging hij met pensioen en verhuisde naar de salesiaanse gemeenschap van Sint-Pieters-Woluwe Guldendal. Daar bleef hij actief in de parochiepastoraal en was hij dienstbaar waar hij kon in de gemeenschap.

Een tijdje geleden werd Guy opgenomen in het ziekenhuis en werd leukemie vastgesteld. Hij keek de laatste weken uit naar de ontmoeting met “Ons Heer”.

Zijn uitvaart heeft plaats gehad in de Don Boscokapel te Oud-Heverlee op 22 juni 2019. Hij werd begraven op het kerkhof van Oud-Heverlee.
Dat hij nu mag rusten in de vrede van de Heer.

Onze-Lieve-Vrouw van de Koeheide


Kapel ingezegend op 16 juni 2019.
Met dank aan de familie Swings-Geysens.

woensdag 26 juni 2019

Gelezen in TERTIO van 12 juni 2019

“Alleen weg van nederigheid is vruchtbaar”

Uit een artikel van Geert De Cubber

Met de benoeming van Pierre Warin als 31ste bisschop van Namen kiest paus Franciscus voor continuïteit. Sinds 2004 was hij al hulpbisschop van dat bisdom. “We moeten durven te zeggen wat ons als christenen bezighoudt. Christenen moeten zich durven te tonen. Dat vergt soms moed, zeker in een samenleving die niet langer christelijk is. Die visibiliteit verdraagt evenwel geen arrogantie. We dienen te spreken zoals Petrus in zijn eerste brief preciseert: met respect en zachtheid. Zonder het geloof op te leggen, maar door het nederig aan te bieden. Alleen de weg van de nederigheid is vruchtbaar.” Woorden van de nieuwe bisschop.

In de naam van de Vader, met Luc Van Looy: Onverschilligheid: de teloorgang van de barmhartigheid

Het evangelie roept op tot engagement, tot aandacht voor de lijdende mens. Dit doet Jezus in het bijzonder door zichzelf te engageren in het contact met zieken, zondaars, en in zijn gesprekken met de leerlingen. De onverschilligheid waarvan we vandaag getuige zijn staat juist in schril contrast met het engagement dat voortvloeit uit de erkenning van elke mens als naaste. Paus Franciscus schrijft in Misericordia vultus (Het gelaat van de barmhartigheid): ‘De hedendaagse mentaliteit lijkt zich te verzetten tegen Gods barmhartigheid en ze probeert het leven te doden en de notie van barmhartigheid zelf weg te halen uit het hart van de mens. De notie ‘barmhartigheid’ verstoort schijnbaar het welbevinden van de hedendaagse mens, die zich dankzij een nooit eerder geziene wetenschappelijke en technologische evolutie opwerpt als heer en meester over deze aarde’ (cf Gen 1,28)(nr.11). En in Amoris laetitia schrijft paus Franciscus over de barmhartigheid: ‘We stellen zoveel voorwaarden aan de barmhartigheid dat we haar concrete betekenis en haar werkelijk belang uithollen. Dat is de ergste manier waarop het evangelie zijn kracht verliest. Heel zeker sluit barmhartigheid bijvoorbeeld gerechtigheid en waarheid niet uit, maar in de eerste plaats moeten we zeggen dat barmhartigheid de volheid van gerechtigheid en de meest heldere openbaring van Gods waarheid is. Daarom dient men altijd te beseffen dat alle theologische begrippen ongeschikt zijn, die uiteindelijk de almacht van God en vooral zijn barmhartigheid in vraag stellen' (nr.311).

Uit het boek: In de naam van de Vader, 365 fragmenten uit homilieën en toespraken van MGR. LUC VAN LOOY (uitgegeven door Halewijn in 2018)

donderdag 20 juni 2019

Eerste Communie in Korbeek-Dijle 2019


Op zondag 2 juni 2019 deden Andreas, Lieven, Loïc, Martijn en Mona hun Eerste Communie in Korbeek-Dijle onder het motto: Wij willen zonnekindjes zijn.

Als openingsgebed baden wij samen met voorganger Philip Debruyne:



Goede Vader, het is vandaag een bijzondere

dag voor deze kinderen, een feestdag voor ons

en ook voor U, die zoveel van mensen houdt.

Wij bidden U:

wees voor hen de zon,

waarnaar ze zich kunnen keren

als zonnebloemen in de tuin.

Laat hen groeien naar het licht,

in onze warmte en genegenheid.

Bewaar hen voor pijn en verdriet

en wees Jij de zon in hun leven.

Dit vragen wij door Jezus, onze Heer.



In de naam van de Vader, met Luc Van Looy: Eucharistie

Om de genade van God mee te delen kunnen we niet anders dan te vertrekken van het altaar. Het water vloeit van het altaar naar de vier windstreken. ‘De rivier brengt leven overal waar hij stroomt, het wemelt er van dieren. De zee zit vol vis, want de rivier die erin uitmondt, maakt het water gezond. Overal waar hij stroomt is volop leven’ (Ez 47,9).

Eucharistie is daarom een bron van leven, het water wordt weer gezond… ‘Een rivier met water dat leven geeft, helder als kristal, die ontsprong aan de troon van God en van het Lam’, zegt Johannes in het boek Openbaring (22,1). In de eucharistie ontstaat een ontmoeting tussen God en zijn volk. Dit leidt tot een dynamiek die een innerlijke bewogenheid van ieder tot uitdrukking brengt. Hier wordt duidelijk, vanuit de intensiteit van de ontmoeting met God in de eucharistie, dat wij geroepen zijn, niet enkel om bij God te verwijlen, maar om van hem uit te gaan naar alle mensen om ‘te handelen tot zijn gedachtenis'.

In de eucharistische gemeenschap staat Christus centraal, niet de voorganger, die handelt in naam van Christus en wordt door hem gezonden en gewijd. Hij bidt in de naam van Christus tot de Vader. Vandaar dat er in de gemeenschap gewijde dienaren zijn met de taak: ‘in de naam van Christus, de gezalfde van de Vader, te bidden tot de Vader, als vertegenwoordiger van de gemeenschap.’

Uit het boek: In de naam van de Vader, 365 fragmenten uit homilieën en toespraken van MGR. LUC VAN LOOY (uitgegeven door Halewijn in 2018)

woensdag 12 juni 2019

Gelezen in TERTIO van 29 mei 2019

1 . “Het christendom wordt op een troon gezet, helaas om buitenlanders te weren”

Uit een column van Désanne Van Brederode, filosofe en auteur van romans

Steeds meer nationalistische, extreemrechtse partijleiders heulen met zogenaamd christelijke waarden die aan de basis liggen van de westerse beschaving – ook als ze zelf niet praktiserend gelovig zijn. Eerbetoon uit onverwachte hoek. Je ziet sommige christenen ervan glimmen. “Eindelijk erkenning, na jaren te zijn bespot.” Helaas wordt het christendom niet geprezen om zijn gastvrijheid, zorgzaamheid, geweldloosheid, radicale tolerantie, liefde. Het wordt op een troon gezet om buitenlanders, in hoofdzaak moslims, te weren. Er lijken christenen te zijn die het wel prima vinden en nog een tandje bijsteken. Leve de morele superioriteit. Dat is curieus. Omdat er nogal wat door rechts zo geprezen waarden (familie, de vrouw als maagd of moeder) overeenkomen met die in de traditionele islam. Het christendom komt bovendien ook uit het Midden-Oosten, en als het inderdaad de basis van “onze” beschaving vormt, dan is daar veel aan voorafgegaan: noordelijke volkeren, het Romeinse rijk – men zat aanvankelijk niet op bekering te wachten. Laten christenen zich roeren. Niet om te bekeren en kerken weer vol te krijgen, maar om te voorkomen dat het christendom een wapen wordt in de handen van mensen bij wie het niet om Jezus gaat, maar om Blut und Boden en een onwrikbare identiteit, die geen zelfreflectie of ontwikkeling behoeft. Het is afschuwelijk dat het antisemitisme mede kon ontstaan uit de gedachte dat de joden Jezus hebben laten kruisigen. Laat het toch niet zo zijn dat islamofobie nu wordt gelegitimeerd met een beroep op een slimme selectie christelijke waarden, de ene keer liberaal, de andere keer conservatief. Dan liever de spot van atheïsten: dat doet toch minder pijn.

2 . In Italië heerst consternatie omdat de extreemrechtse minister van Binnenlandse Zaken in zijn politieke campagnevoering religieuze symbolen als de rozenkrans of eerder al de kerststal misbruikte. Hij riep ook de hulp van Maria in voor winst in de verkiezingen. Gezaghebbende katholieke stemmen als het jezuïetentijdschrift La Civiltà Cattolica, het katholieke weekblad Famiglia Cristiana en Avvenire, de krant van de Italiaanse bisschoppen, verwijten Matteo Salvini religie te misbruiken voor eigen winst en om schendingen van de mensenrechten in de migratiecrisis te vergoelijken. Tussen de sociaal bewogen paus Franciscus en Salvini botert het al lang niet. Franciscus weigert Salvini te ontvangen zolang die zijn migratiebeleid niet bijstelt. (Sylvie Walraevens – Emmanuel Van Lierde)

In de naam van de Vader, met Luc Van Looy: Acht uzelf niet hoger dan u kunt verantwoorden (Rom 12,3)

‘Stem uw gedrag niet af op deze wereld. Word andere mensen, met een nieuwe gezindheid’ (Rom 12,2).

Het is onze taak God aanwezig te brengen in de wereld, een plaats te bereiden voor hem. Daartoe is het nodig dat we ons eerst laten leiden door hem, dat we in onszelf plaats maken voor hem. Belangrijker dan dingen doen, is ons geworteld zijn in hem.

Paulus drukt er vaak op dat we geen eigenaars zijn, zelfs niet van onze eigen roeping, zelfs niet na vele jaren dienstwerk. De band met Christus blijft essentieel en is de enige verklaring van ons engagement. Wij zijn enkel dienaars, in dienst van Christus en zijn Kerk. Het is de Heer zelf die zijn Kerk gewild heeft en wil. Het is in de mate dat we zijn werk doen dat Kerk-zijn zal lukken. Het is in de mate dat we van zijn altaar vertrekken, met zijn visie op de mens, op de toekomst, dat ons Kerk-zijn efficiënt zal zijn. Elke overdreven aanpassing aan de wereld en zijn efficiëntiecriteria zal ons doen vastlopen in onoverkomelijke verwikkelingen. Het zal het zout zijn kracht doen verliezen. God is aan het werk, en wij zijn bereid om met hem mee te werken. Een eminent voorbeeld hiervan is Maria. Toen de engel bij haar kwam, vroeg hij haar niet om van alles te doen. De Geest zou er wel voor zorgen. Van haar werd beschikbaarheid verwacht, medewerking. God is zelf de protagonist. Dit betekent niet dat wij passief blijven: zoals Maria kunnen wij niet anders dan onmiddellijk op weg te gaan.

Uit het boek: In de naam van de Vader, 365 fragmenten uit homilieën en toespraken van MGR. LUC VAN LOOY (uitgegeven door Halewijn in 2018)

Kruisdag in Korbeek-Dijle 2019

Op maandag 27 mei trokken wij, al biddend, langs het Dijlepad naar de Veeweide, naar het huis van Frans Vanderlinden en Rosa Vranckx. Daar werd een eucharistieviering opgedragen, voorgegaan door Karlo Tyberghien, als lof aan Gods wondermooie schepping.




woensdag 5 juni 2019

In de naam van de Vader, met Luc Van Looy: De Heilige Geest

We kunnen moeilijk spreken over de Geest, zonder Maria erbij te betrekken. Een engel kwam van boven, de Geest van inzicht. Ook aan Jozef werd de boodschap door een engel gegeven. Maria was wel ‘vol van de Heilige Geest’. Een Geest die leven geeft, die vruchtbaarheid schenkt, die het leven van Maria leidt, die geloof schenkt aan een roeping. ‘Mij geschiede naar Uw woord’, is niet mogelijk zonder ingeving, inzicht, aanvaarding, gehoorzaamheid. Het is ook vanzelfsprekend dat Maria erbij was toen de Geest over de apostelen kwam. Zij had heel haar leven de Geest van vruchtbaarheid gekend, eerst biologisch, later als aanwezigheid in de groep rond Christus. ‘Zij hebben geen wijn meer’, kon ze niet zeggen indien ze geen inzicht had in ‘wie haar zoon was’. Had ze dit inzicht niet toen Jezus achtergebleven was in de tempel? Het blijft een raadselachtige passage.

De universaliteit van Gods plan wordt ook duidelijk na de komst van de Geest in het Cenakel. De leerlingen bleken alle mogelijke talen te spreken. Wellicht mogen we begrijpen dat de Geest werkte in de toehoorders als een soort ‘vertaaldienst’ voor iedereen. Het is een scène die de duidelijke verstaanbaarheid van de boodschap van Christus oproept: zelfs de heidenen verstonden de boodschap.

Uit het boek: In de naam van de Vader, 365 fragmenten uit homilieën en toespraken van MGR. LUC VAN LOOY (uitgegeven door Halewijn in 2018)

dinsdag 4 juni 2019

Gelezen in TERTIO van 22 mei 2019: “Geloof is een onuitgepakt cadeau”

Onze tijd biedt ongetwijfeld kansen voor de (her)ontdekking van een authentiek christendom en van een kerk die een meer nederige en ook meer getuigende kerk is, een open kerk die niet terugplooit op zichzelf, een kerk die niet veroordeelt en zich niet defensief opstelt, maar solidair is met de vreugden en de zorgen van alle mensen. Het is de kerk die paus Franciscus vandaag wil belichamen. “Voor mij is geloof een onuitgepakt cadeau.” Die zin hoorde ik onlangs van een jongvolwassene en die uitspraak is bij mij blijven hangen. Het vat het zo mooi samen. Geloof is een cadeau. Een geschenk maakt ons blij. De mooiste geschenken krijgen we “om niet”. Zo ervaart die jongvolwassene het Godsgeloof. Het is iets wat ik ontvang, niet iets wat ik zelf maak. Maar het is “onuitgepakt” en in die zin geen “kant-en-klaar pakket”. Dat wil zeggen: het is nog te ontdekken, tekens opnieuw samen te stellen. En dat moet ik zelf doen, precies zoals ik een geschenk dat ik krijg zelf moet uitpakken. Zo is het christelijke geloof voor sommige jongeren die – niet belast met een kerkelijk verleden – er onbevangen naar kijken. Kan dat een nieuw begin zijn? Is het die hoop waarover paus Franciscus schrijft in zijn brief Christus vivit! Christus leeft! na de synode over de jongeren? (Uit een essay van Peter Malfliet)

woensdag 29 mei 2019

In de naam van de Vader, met Luc Van Looy: Geest van God

Maria en de Geest. Onafscheidelijk verbonden. Maria is leek, de eerste uitverkorene door God, heel haar leven vervuld van de Geest en aanwezig bij de leerlingen wanneer de Geest, in vurige tongen, over hen kwam.

De Geest heeft een ongelooflijke creativiteit. Hij kan niet alleen voor de leerlingen deuren en vensters open doen, Hij opent de Kerk voor de wereld, voor de armen, de noodlijdenden. We zien dat de leerlingen, zoals Jezus, aandacht hebben voor de kreupelen, de bedelaars langs de straat.

De Geest dringt door tot in de meest interne en geheime sfeer van elke mens. Hij is de Geest van de God die liefde heet. De plaats van de liefde is het hart van elke mens. Door ons doopsel en vormsel is Hij binnengedrongen in die intieme sfeer van ons bestaan. Onze bekwaamheid tot goedheid, dienstbaarheid, vergeving en liefde danken we aan zijn operatieve aanwezigheid. De Geest kon niet dulden dat de leerlingen passief en bang in het Cenakel zaten. De tegenstelling tegenover de Geest is niet het vlees, maar wel inertie, passiviteit. Een passieve christen gaat in tegen de Geest die hem of haar geschonken is. De Geest brengt leven, vitaliteit, moed. In feite zou elke christen bij elke beslissing in het leven om raad moeten vragen aan de Geest. Dat is wat paus Franciscus benadrukt wanneer hij spreekt over discernment, onderscheiding. Het komt erop aan bewust te zijn dat we niet alleen handelen, niet alleen leven, maar dat de Geest in ons leeft, denkt, dialogeert, beslist, handelt. De leerlingen werden ‘gedreven door de Geest’. Cornelius, een heiden, werd overweldigd door de Geest, hij en zijn familie.

Vrienden, het is voor ons niet voldoende ‘gedoopt te zijn door die of die’, voor ons telt het doopsel van de Geest, gezalfd met het heilig chrisma, geïntegreerd in de gemeenschap van gelovigen. Herinner u, in de Handelingen van de Apostelen wilde Simon de kracht van de Geest afkopen van de apostelen. Zo werkt dat niet! Het mandaat om in de naam van God op te treden komt van zijn Geest.

Uit het boek: In de naam van de Vader, 365 fragmenten uit homilieën en toespraken van MGR. LUC VAN LOOY (uitgegeven door Halewijn in 2018)

woensdag 22 mei 2019

In de naam van de Vader, met Luc Van Looy: Nu is het de gunstige tijd

De overtuiging van Paulus dat het voor de christenen in Korinte de gunstige tijd was, spoort mij aan om te zeggen dat het ook nu de gunstige tijd is om jonge mensen duidelijk uit te nodigen te opteren voor Christus en het evangelie. Dit doen we omdat we overtuigd zijn dat God blijft roepen. Jonge mensen zelf stellen vandaag de vraag naar spiritualiteit en naar geloofsbegeleiding. Ze zoeken naar de bron van het bestaan en stellen vragen over de inhoud van het geloof. Ze doen denken aan die eerste leerlingen van Jezus die trachtten te begrijpen wie Jezus was. De Geest heeft hen geopenbaard dat ze niet bevreesd moesten zijn om te vertellen wat ze van Jezus ontvangen en geleerd hadden. De leerlingen trekken er daarna opuit, persoonlijk en als gemeenschap, om te verkondigen dat het rijk van God aangebroken is.

Het voorbeeld van de eerste kerkgemeenschap verduidelijkt voor ons de dynamiek die uitgaat van een gelovige gemeenschap en van elke apostel persoonlijk. In het boek Handelingen van de Apostelen ontmoeten we Petrus die getuigt van zijn geloof. Paulus trekt de wereld rond om te verkondigen. Beiden trekken op hun beurt nieuwe geëngageerde leerlingen aan. Tevens gaat van de gemeenschap een kracht uit die mensen inspireert om zich te engageren voor Christus. ‘Dagelijks gingen ze trouw en eensgezind naar de tempel, braken bij iemand aan huis het brood, gebruikten samen hun maaltijden in blijdschap en eenvoud van hart, loofden God en stonden in de gunst bij heel het volk. De Heer breidde hun kring dagelijks uit; steeds meer mensen werden gered’ (Hand 2, 46-47).

Uit het boek: In de naam van de Vader, 365 fragmenten uit homilieën en toespraken van MGR. LUC VAN LOOY (uitgegeven door Halewijn in 2018)

Kandidaten voor het Vormsel in 2020

Op zondag 5 mei 2019 vierden de kandidaten van Korbeek-Dijle voor het Vormsel in 2020 hun engagement. In de woord- en communiedienst bad de voorganger als openingsgebed:

Heer Jezus,
Gij hebt uw leerlingen geroepen bij hun naam.
Ook ons roept Gij met onze naam om U te volgen.
Wij zijn vol goede wil.
Wees voor ons een wegwijzer in de grote doolhof
van de wereld. Geef ons sterkte en moed.

Matse, Torben, Jasmijn en Amaury getuigden:

Ik wil Jezus als Gids.
Ik wil Hem volgen.
Vandaag zeg ik ja
aan die opdracht in mijn leven.

woensdag 15 mei 2019

In de naam van de Vader, met Luc Van Looy: Maria en roeping

Maria is vol van de Geest. In onze roepingsgeschiedenis hebben wij een onderscheiding van de Geest gemaakt. Misschien vroeger minder uitgesproken dan nu. We moesten zien of het wel een echte roeping was. Was het de Geest die riep of waren wij aan het roepen? Bij Maria was het duidelijk, zo vertelt ons de Schrift. Van toen af leefde zij vanuit de Geest. Moeder van de Zoon van de allerhoogste. Zij was er alleen maar op uit om ‘de wil te doen van hem die haar overschaduwd had’. Maria wordt afgebeeld als degene die luistert. ‘Shema Israël’ (Hoor Israël) is het eerste gebod en ze bewaarde alles in haar hart.

Dit is voor ons essentieel geworden: luisteren naar het Woord van God en luisteren naar de mens tot wie wij ons richten. Luisteren is zo belangrijk. Zoals leren het leraar-zijn voorafgaat, zo moeten we luisteren vooraleer we kunnen spreken. Maar hoe luisteren wij? Als iemand die een boek van geschiedenis leest om het in de klas te vertellen? Maria luisterde niet zozeer om te kunnen voortvertellen, ze luisterde met haar hart naar God, naar de mensen. Daarna zien we haar in dienst van Elisabet, van de bruiloft, van de apostelen. Het was niet omdat iemand haar iets opgedragen had dat ze dienstbaar was. Haar dienstbaarheid volgde spontaan op het luisteren met haar hart. Men zegt vaak dat opvoeden een zaak is van het hart. Inderdaad, luisteren met het hart bepaalt de houding die we moeten aannemen en als gevolg de woorden die we moeten spreken.

Uit het boek: In de naam van de Vader, 365 fragmenten uit homilieën en toespraken van MGR. LUC VAN LOOY (uitgegeven door Halewijn in 2018)

KVLV: Meubel in krijtverf


woensdag 8 mei 2019

In de naam van de Vader, met Luc Van Looy: Bidden met Maria

Het Weesgegroet zet Jezus in het midden, bewust van de middelaarscapaciteit van Maria. De naam van Jezus uitspreken is denken aan de moeder die op aanraden van de engel die naam gegeven heeft in de tempel. ‘God redt’ zegt zij bewust omdat zij in haar taal de etymologie kende. Onze naam in het doopsel geeft ons vaak verbondenheid met heiligen, met mensen die God uitgestraald hebben en in gemeenschap met de Kerk leefden. Onze doopnaam is hoe dan ook een gebed, in eenheid met de mystieke gemeenschap van het gelovige volk, levenden en doden.

Het Mariagebed is eenvoudig, bescheiden, schroomvol.

Toch was zij erbij toen de leerlingen baden en van de aanwezigheid van de Geest hun opdracht kregen om te gaan verkondigen en vieren met de gemeenschap. We laten ons in bezit nemen om te kunnen getuigen en uit te nodigen tot gebed.

Bidden heeft twee facetten: diep in het geheim van God treden en naar hem luisteren en tevens getuige zijn van zijn liefdevolle aanwezigheid.

Bidden is zoals Maria aanwezig zijn waar de leerlingen vertrekken om te gaan getuigen op de pleinen en in de straten

Bidden is zoals Maria opmerken dat er geen wijn meer is, en tussenkomen.

Bidden is lijden samen met vele lijdende mensen.

Bidden is tevens hopen op de toekomst met de verrezen Heer, omdat bidden verder doet kijken dan het waarneembare – lijden of vreugde.

Bidden is een perspectief van rust scheppen in het leven.

Uit het boek: In de naam van de Vader, 365 fragmenten uit homilieën en toespraken van MGR. LUC VAN LOOY (uitgegeven door Halewijn in 2018)

woensdag 1 mei 2019

In de naam van de Vader, met Luc Van Looy: Blijf vertrouwen op Maria

Maria is de getuige dat God hartstochtelijk op zoek is naar de mensen, naar elke mens. Aan haar gaf God een belangrijke taak. Hij schakelde haar in om het verlossingswerk te realiseren en vertrouwde haar aan ons toe vanop het kruis. Ze gaf zich zo totaal dat Jezus alle vertrouwen had in haar en daarom de leerlingen, de gelovigen, de mensheid, aan haar toevertrouwde. Hij nodigt ons uit om de wereld van vandaag aan haar toe te vertrouwen.

We weten dat iemand die blijft vertrouwen op Maria geen vrees hoeft te hebben. Is dat ook zo voor de samenleving? Een volk dat op Maria vertrouwt hoeft niets te vrezen. Indien dit waar is, dan is het de aangewezen tijd om alle volkeren, de hele wereld, aan Maria toe te wijden. We leven in een wereld vol angst. We weten dat God zijn centrale plaats verloren heeft in het leven van veel mensen. We horen zo veel over misdaden, terreur, oorlog en zelfs over christenen die vervolgd worden, over martelaren omwille van het geloof. Het is de hoogste tijd dat we Maria vragen dat ze ons geëngageerde christenen stuurt: priesters, religieuzen, leken, jongeren. Het is noodzakelijk dat we onze sociale en politieke leiders op voorspraak van Maria wijzen op de boodschap van het evangelie. We voelen immers goed aan dat we niet altijd bij machte zijn om op eigen wijze de stem van God te laten horen. We hebben haar hulp nodig.

Don Bosco zag in een droom het schip van de Kerk door woelige wateren varen. Het schip werd beschoten van alle kanten. Maar het was geketend aan stevige pilaren – een met de eucharistie en een met Maria hulp der christenen – terwijl de paus de kapitein was van het schip.

Uit het boek: In de naam van de Vader, 365 fragmenten uit homilieën en toespraken van MGR. LUC VAN LOOY (uitgegeven door Halewijn in 2018)

Gelezen in TERTIO van 17 april 2019


woensdag 24 april 2019

In de naam van de Vader, met Luc Van Looy: Kerk als dienst

Diaconie is de derde dimensie van ons Kerk-zijn, naast de liturgie en de verkondiging van het evangelie. De mens wordt in zijn diepste geraakt door de vergeving van zijn zwakheden en door de liefde voor de naaste. ‘Zozeer heeft God de wereld liefgehad dat Hij zijn enige Zoon niet heeft gespaard maar hem overgeleverd heeft tot de dood’, voor het geluk van alle mensen.

Wanneer we dit op onszelf toepassen zal de eerste typische dienst van een christengelovige zijn dat hij door zijn vergevingsgezindheid de ziel en het hart van de mensen tot rust brengt. Er bestaat geen grotere dienst aan de medemens dan diens innerlijke rust te bevorderen. Het Tweede Vaticaans Concilie heeft een mensbeeld ontwikkeld van eerbied en zorg voor iedere mens: ‘Een positieve duiding van de mens in de wereld, als vrij en autonoom bestaan dat in liefde leeft vanuit het geloof’.

Een tweede dienst biedt de Kerk door de ontwikkeling van een sociale leer. Het brengt rust in de mens wanneer hij weet hoe hij moet handelen om mee te werken aan een positieve wereld. Het kan soms lijken alsof de Kerk streng is in verband met sociale en ethische standpunten, nochtans is het rustgevend wanneer in alle eerlijkheid duidelijkheid nagestreefd wordt. De waarheid zoeken en bevestigen in verband met jezelf, de ander en God, brengt vrede en sereniteit. Dit geldt niet enkel voor het individuele leven van de gelovige, maar ook voor ieder mens, individueel en in gemeenschap. De Kerk bewijst de samenleving dan ook een dienst door haar stem te laten horen, ook in de media, omdat de stem van het evangelie bedoeld is voor het geluk van iedereen.

Uit het boek: In de naam van de Vader, 365 fragmenten uit homilieën en toespraken van MGR. LUC VAN LOOY (uitgegeven door Halewijn in 2018)

Misvieringen vanaf mei 2019

Vanaf de maand mei zullen de zondagsvieringen beginnen om 9.30 u. De tweede en de vierde zondag van de maand zal er eucharistieviering zijn en de andere zondagen woord- en communiedienst. Twee paters norbertijnen van de Abdij van Park, pater Jef Van Osta en pater Filip Noël, zullen afwisselend de eucharistievieringen voorgaan.

Er is nog één uitzondering: op 2 juni (1ste Communie), zal pater Philip Debruyne de eucharistieviering voorgaan en die begint om 10.00 u.

woensdag 17 april 2019

In de naam van de Vader, met Luc Van Looy: Dienstbaar en beschikbaar

Het dienstbaar-in-de-gemeenschap-staan tekent diegene die tot diaken en priester geroepen is. Trouwens, de priesters zijn zelf eerst diaken gewijd. Binnen het priesterschap van alle gelovigen – die allen door hun doopsel geroepen zijn om ‘heilig en vlekkeloos voor God te staan als een offergave’ – staat de priester ten dienste van de verkondigingsopdracht van de gelovigen, ten dienste van de diaconale opdracht van de gelovigen, ten dienste van de gelovigen die als gemeenschap het offer opdragen van Christus’ lichaam en bloed. De ambtsdrager-priester is zo de garant dat zijn gemeenschap haar taak vervult. Hij zorgt ervoor dat zijn gemeenschap verkondigt, viert en dienst bewijst aan de medemens, in het bijzonder aan kleinen, zieken, aan mensen die geen erkenning krijgen in de samenleving. Ontwapenend in de wereld staan, niet op zijn strepen staan, beschikbaar en bereikbaar. Dat is wat van elke christen verwacht wordt, naar het voorbeeld van Jezus zelf. Samen zijn we dus verantwoordelijk, zijn we Kerk, om Christus en zijn evangelie handen en voeten te geven.

Goede vrienden gelovigen, bid voor de Kerk, bid voor uw priesters, bid veel voor uw priesters en diakens, dat ze vol stromen van de Geest van God, dat ze inspireren en oriënteren op onze weg naar Christus, naar de waarheid, naar het leven in zijn Koninkrijk. Moedig hen aan, bevestig en bemoedig hen, vergeef hen waar nodig, zoals wij aan iedereen vergeven, zeventig maal zeven maal. Indien we merken dat ze blind zijn voor bepaalde situaties, open hun ogen zoals ook wij verwachten dat men onze ogen opent. Doe hen opstaan indien je merkt dat ze ontmoedigd zijn, zoals ook wij verwachten dat iemand ons opricht uit onze verslagenheid.

Uit het boek: In de naam van de Vader, 365 fragmenten uit homilieën en toespraken van MGR. LUC VAN LOOY (uitgegeven door Halewijn in 2018)

woensdag 10 april 2019

Gelezen in TERTIO van 27 maart 2019

“Eendracht maakt macht”

Uit een artikel van Emmanuel Van Lierde

De Italiaanse politicus Enrico Letta maakte na zijn premierschap in 2015 de overstap naar de academische wereld in Parijs. Werken met jongeren uit alle continenten bevalt hem zichtbaar. “Jongeren zijn de toekomst, zij geloven in het Europese project en plukken er de vruchten van. Onderwijs levert een belangrijke bijdrage aan de Europese integratie. Een Europese Unie die verdeeld geraakt, marginaliseert zichzelf in deze wereld”, zegt hij.

Enrico Letta is te gast bij de Grandes Conférences Cartholiques in Brussel om er te spreken over zijn boek Faire l’Europe dans un monde de brutes. Vooraf krijgt Tertio de kans de gewezen premier van Italië te interviewen.

“Om Europa te redden, moeten we de aantrekkelijkheid van onze waarden sterker uitspelen”, schrijft u, maar delen we wel dezelfde waarden binnen Europa? Er zijn toch grote verschillen tussen noord en zuid, oost en west binnen dit continent?

“Volgens mij is er meer eenheid dan we denken. De democratie, de mensenrechten, de gelijkwaardigheid van man en vrouw, de scheiding van kerk en staat, het neen aan de doodstraf. Elders in de wereld zie ik niet dezelfde verdediging van rechten en vrijheden. Net als je ver van Europa bent, ontdek je dat. Daarom hecht ik veel belang aan reizen en het Erasmusprogramma voor studenten. Onderwijs kan helpen die eenheid in waarden te ontdekken. Het leven in de Europese hoofdsteden verschilt weinig van elkaar. Dat besef je als je op andere plekken in de wereld komt.”

De kosmopolieten vinden dat, maar er zijn ook burgers die niet genieten van de voordelen van de globalisatie en die zich terugplooien op zichzelf. Hoe gaat u daarmee om?

“Om ermee om te gaan, dienen we die reactie eerst te begrijpen. Drie jaar geleden had niemand het verwacht dat Trump het zou halen, het VK voor de Brexit zou kiezen, de ‘onbekende’ Emmanuel Macron president zou worden en er in Italië een regering zou worden gevormd met de Vijfsterrenbeweging en de Lega. Het zijn allemaal gebeurtenissen die we voor onmogelijk hielden. Het toont een grote onvoorspelbaarheid. Dat leidt tot onzekerheid en angst. Vroeger had je kleine wijzigingen op lange termijn. Nu volgt het ene feit zo snel op het andere. Niemand kan op dit moment voorspellen wat de uitslag van de Europese verkiezingen in mei zal zijn. De digitalisering speelt een grote rol. Ze wijzigt de democratie en de politiek. De relaties tussen de burgers en de instellingen veranderen erdoor: je kunt vandaag meer invloed uitoefenen via de sociale media dan in het stemhokje. Die technologische evoluties leggen ook een generatiekloof bloot. Ouderen weten soms niet hoe het werkt en vragen dan om raad aan jongeren. Dat zet de wereld op z’n kop. Vroeger dienden jongeren altijd uitleg te vragen aan ouderen. Nu is het omgekeerd en worden de ouderen afgeschreven. En de generaties volgen elkaar steeds sneller op. Dat genereert eveneens angst: hoelang tel ik nog mee?”

“We leven allemaal beter dan vijftig jaar geleden en toch denken we dat het vroeger beter was. De nostalgie tiert welig. Waar is de hoop voor de toekomst gebleven? Vandaag is de grote verleiding achterom te kijken: Make America Great Again, met de klemtoon op dat laatste woord, ‘opnieuw’, zoals vroeger dus. Hoe gaan we daarmee om? Europa moet opnieuw antwoorden geven op de vragen van gewone mensen. De EU moet weer oog hebben voor de dagelijkse bekommernissen van haar burgers.”

Paus Franciscus wees er in zijn toespraken tot Europa op dat het continent oogt als een vermoeide grootmoeder. Waren dat eveneens pogingen om Europa wakker te schudden?

“Hij is de eerste niet-Europese paus en hij nodigt ons uit op te staan als continent en een rol in de wereld te blijven spelen. Dat vind ik indrukwekkend. Het is positief dat hij als niet-Europeaan ons uitdaagt en in de spiegel doet kijken. Ik stel trouwens vast dat de kerk op allerlei niveaus begaan is met Europa. Ik vermeld de Semaines sociales de France. Ook de Duitse kardinaal Reinhard Marx was als voorzitter van de Comece (de Commissie van bisschoppenconferenties in de EU, waarvan Marx tot het voorjaar 2018 voorzitter was, nvdr) een inspirerende voorvechter van Europa.”

In de naam van de Vader, met Luc Van Looy: Menselijk leed aanraken

In het verhaal dat de evangelist Johannes vertelt over de dood van Jezus’ goede vriend Lazarus, ontmoeten we Jezus die het menselijk leed aanraakt (Joh 11). We vinden hem te midden van een rouwende familie en haar dorpsgenoten. ‘Jezus wil dat wij het menselijke leed aanraken, het lijdende lichaam van de ander. Hij verwacht van ons dat we afzien van het zoeken naar persoonlijke of gemeenschappelijke vluchtheuvels die ons toelaten op veilige afstand te blijven van menselijke drama’s’ (Evangelii gaudium, nr. 270). Vaak zien we Jezus omringd door het volk in situaties van lijden. De vrouw die hem aanraakt terwijl iedereen rond hem staat te drummen, de blinde die roept langs de weg, de hongerige menigte bij de broodvermenigvuldiging, de begrafenisstoet van Naïm… Sterker nog dus in de confrontatie met de dode Lazarus. De passie die Jezus vervulde staat ten dienste van het leven.

In een interview met de paus viel me op dat hij sprak van een ‘verdoken euthanasie’ daar waar in de maatschappij te weinig aandacht gegeven wordt aan ouderen, eenzamen en zelfs jongeren en kinderen. Het voorbeeld van Jezus plaatst ons oog in oog met de concrete mens. ‘Gewonnen door dit voorbeeld, willen wij ons ten volle in de samenleving integreren, het leven van allen delen en hun onrust of zorgen beluisteren, materieel en spiritueel met hen samenwerken in alles wat ze nodig hebben, ons verheugen met hen die vreugdevol zijn, wenen met hen die bedroefd zijn en ons inzetten voor de opbouw van een nieuwe wereld, schouder aan schouder met de anderen. In geen geval als een verplichting, noch als een gewicht waaronder we gebukt gaan, maar als een persoonlijke keuze die ons met vreugde vervult en ons een identiteit geeft’ (Evangelii gaudium, nr. 269).

Uit het boek: In de naam van de Vader, 365 fragmenten uit homilieën en toespraken van MGR. LUC VAN LOOY (uitgegeven door Halewijn in 2018)

woensdag 3 april 2019

Gelezen in TERTIO van 13 maart 2019: Goede bedoelingen volstaan niet

Uit een standpunt van Frederique Vanneuville

De Vismooil’n kregen via sociale en andere media de volle laag met beschuldigingen van antisemitisme, vele vanuit joodse hoek, maar ook de Europese Commissie reageerde geschokt, evenals Unesco, die Aalst Carnaval in 2010 als immaterieel erfgoed erkende. Verontwaardiging alom, in beide richtingen, want er was ook onbegrip voor de commotie.

Burgemeester D’Haese bleef herhalen dat het geenszins de bedoeling was joden te schofferen. Maar dat goede bedoelingen niet volstaan, weet een klein kind. Waren de internationale reacties overtrokken? Ja, toch wel, maar in tijden van internet en sociale media is het moeilijk de specifieke context en modaliteiten van Aalst Carnaval over te brengen aan eenieder die van hier tot in Amerika de beelden van de bewuste praalwagen onder ogen krijgt.

Lange tenen? “Zere tenen”, corrigeerde Terry Davids, directeur van Joods Actueel in Van Gils & Gasten op één. Littekens van eeuwenlange vervolging. Christenen moeten daar een bijzondere gevoeligheid voor hebben. Enerzijds is het christelijke geloof geënt op het joodse geloof, anderzijds heeft de christelijke traditie onder meer met tal van jood-onvriendelijke evangeliepassages van in het begin munitie geleverd voor anti-joodse gevoelens, met Joannes 8,44 – “Jullie zijn kinderen van de duivel” – als ongemakkelijk hoogtepunt. Zelfs al had de evangelist “het niet zo bedoeld”, zijn straffe bewoordingen hebben eeuwenlang interpretaties gevoed die nefast waren voor het joodse volk.

Aalst Carnaval is allang geen kerkelijk feest meer, carnaval is allang niet meer de opmaat naar de beschuldiging van Godsmoord met Pasen en paus Franciscus benadrukte vorige week in een audiëntie met de American Jewish Committee nog maar eens het kerkelijke standpunt dat antisemitisme voor een christen een complete contradictie is.

In de naam van de Vader, met Luc Van Looy: Priester: getuige van geloof

We beluisteren paus Franciscus: ‘We moeten uittrekken om ons gezalfd zijn (als priester) te ervaren. Naar de periferie waar lijden is, waar bloed vergoten wordt, waar blindheid heerst die wenst te zien, waar gevangenen zijn van zo vele perverse meesters. Het is niet in onze eigen ervaring of in onze introspectie dat we de Heer ontmoeten… Wie niet uit zichzelf treedt wordt in plaats van middelaar (mediator) beetje bij beetje tussenpersoon of makelaar (intermediator). De bemiddelaar en de makelaar hebben reeds hun loon gekregen, ze zetten niet in met hun eigen vel en hun eigen hart. Ze worden tenslotte triestig, triestige priesters. Dit vraag ik jullie: ‘Word herders met de geur van de schapen’ (Chrismaviering 2013).

We kunnen de kudde van God niet leiden indien we niet aanvaarden door zijn wil gedreven te worden naar waar we niet wensen, indien we niet bereid zijn te getuigen van Christus met de gave van onszelf, zonder reserve, zonder berekening… Een goede priester kent men aan de manier waarop hij zijn volk zalft met olie. Dit is duidelijk. Wanneer onze mensen gezalfd worden met de olie van de vreugde, dan merkt men dat bijvoorbeeld wanneer ze uit de eucharistieviering komen met het gezicht van iemand die een goede boodschap meegekregen heeft.

De priester is eerst en vooral getuige van zijn geloof in Christus. Hij gaat voor in de eucharistie en in de andere sacramenten als vertegenwoordiger van Christus en van de Kerk. Hij is de eerste om gist in het deeg te zijn, daardoor nodigt hij uit tot het volgen van Christus. Man van geloof is hij, getuige, ‘martelaar’ van het kruis van Christus en van zijn totale gegevenheid voor zijn volk. Het geloof voedt hij door zijn dagelijks gebed, zijn dagelijkse eucharistieviering, het sacrament van verzoening, zijn verdieping in de Schrift en het gebed van de Kerk. Hij coördineert de pastoraal samen met zijn medewerkers en richt zijn aandacht op de hele gelovige gemeenschap, maar hij zoekt ook diegenen die niet tot deze schaapstal behoren te bereiken met de boodschap van het evangelie.

Uit het boek: In de naam van de Vader, 365 fragmenten uit homilieën en toespraken van MGR. LUC VAN LOOY (uitgegeven door Halewijn in 2018)

woensdag 27 maart 2019

Lenteconcert Harmonie 2019


Gelezen in TERTIO van 13 maart 2019

Goede bedoelingen volstaan niet

Uit een standpunt van Frederique Vanneuville

De Vismooil’n kregen via sociale en andere media de volle laag met beschuldigingen van antisemitisme, vele vanuit joodse hoek, maar ook de Europese Commissie reageerde geschokt, evenals Unesco, die Aalst Carnaval in 2010 als immaterieel erfgoed erkende. Verontwaardiging alom, in beide richtingen, want er was ook onbegrip voor de commotie.

Burgemeester D’Haese bleef herhalen dat het geenszins de bedoeling was joden te schofferen. Maar dat goede bedoelingen niet volstaan, weet een klein kind. Waren de internationale reacties overtrokken? Ja, toch wel, maar in tijden van internet en sociale media is het moeilijk de specifieke context en modaliteiten van Aalst Carnaval over te brengen aan eenieder die van hier tot in Amerika de beelden van de bewuste praalwagen onder ogen krijgt.

Lange tenen? “Zere tenen”, corrigeerde Terry Davids, directeur van Joods Actueel in Van Gils & Gasten op één. Littekens van eeuwenlange vervolging. Christenen moeten daar een bijzondere gevoeligheid voor hebben. Enerzijds is het christelijke geloof geënt op het joodse geloof, anderzijds heeft de christelijke traditie onder meer met tal van jood-onvriendelijke evangeliepassages van in het begin munitie geleverd voor anti-joodse gevoelens, met Joannes 8,44 – “Jullie zijn kinderen van de duivel” – als ongemakkelijk hoogtepunt. Zelfs al had de evangelist “het niet zo bedoeld”, zijn straffe bewoordingen hebben eeuwenlang interpretaties gevoed die nefast waren voor het joodse volk.

Aalst Carnaval is allang geen kerkelijk feest meer, carnaval is allang niet meer de opmaat naar de beschuldiging van Godsmoord met Pasen en paus Franciscus benadrukte vorige week in een audiëntie met de American Jewish Committee nog maar eens het kerkelijke standpunt dat antisemitisme voor een christen een complete contradictie is.

In de naam van de Vader, met Luc Van Looy: Priester: getuige van geloof

We beluisteren paus Franciscus: ‘We moeten uittrekken om ons gezalfd zijn (als priester) te ervaren. Naar de periferie waar lijden is, waar bloed vergoten wordt, waar blindheid heerst die wenst te zien, waar gevangenen zijn van zo vele perverse meesters. Het is niet in onze eigen ervaring of in onze introspectie dat we de Heer ontmoeten… Wie niet uit zichzelf treedt wordt in plaats van middelaar (mediator) beetje bij beetje tussenpersoon of makelaar (intermediator). De bemiddelaar en de makelaar hebben reeds hun loon gekregen, ze zetten niet in met hun eigen vel en hun eigen hart. Ze worden tenslotte triestig, triestige priesters. Dit vraag ik jullie: ‘Word herders met de geur van de schapen’ (Chrismaviering 2013).

We kunnen de kudde van God niet leiden indien we niet aanvaarden door zijn wil gedreven te worden naar waar we niet wensen, indien we niet bereid zijn te getuigen van Christus met de gave van onszelf, zonder reserve, zonder berekening… Een goede priester kent men aan de manier waarop hij zijn volk zalft met olie. Dit is duidelijk. Wanneer onze mensen gezalfd worden met de olie van de vreugde, dan merkt men dat bijvoorbeeld wanneer ze uit de eucharistieviering komen met het gezicht van iemand die een goede boodschap meegekregen heeft.

De priester is eerst en vooral getuige van zijn geloof in Christus. Hij gaat voor in de eucharistie en in de andere sacramenten als vertegenwoordiger van Christus en van de Kerk. Hij is de eerste om gist in het deeg te zijn, daardoor nodigt hij uit tot het volgen van Christus. Man van geloof is hij, getuige, ‘martelaar’ van het kruis van Christus en van zijn totale gegevenheid voor zijn volk. Het geloof voedt hij door zijn dagelijks gebed, zijn dagelijkse eucharistieviering, het sacrament van verzoening, zijn verdieping in de Schrift en het gebed van de Kerk. Hij coördineert de pastoraal samen met zijn medewerkers en richt zijn aandacht op de hele gelovige gemeenschap, maar hij zoekt ook diegenen die niet tot deze schaapstal behoren te bereiken met de boodschap van het evangelie.

Uit het boek: In de naam van de Vader, 365 fragmenten uit homilieën en toespraken van MGR. LUC VAN LOOY (uitgegeven door Halewijn in 2018)

woensdag 20 maart 2019

In de naam van de Vader, met Luc Van Looy: Stem die ons roept

Wanneer Jezus roept is dit een persoonlijke roep, maar al gauw wil Hij de geroepenen in contact brengen met een gemeenschap. Wat moeten we doen wanneer we door hem aangesproken worden? Wat zegt Hij?

Hij noemt ons vrienden, geen dienaren, want dienaar wil Hij zelf zijn. Maar wat verwacht Hij van zijn vrienden?

Het antwoord dat Hij ons geeft boeit mij en bekommert mij tegelijkertijd:

‘Trek heel de wereld door

om aan elk schepsel

de goede boodschap te verkondigen.

Wie tot geloof komt

en gedoopt wordt,

zal gered worden.’

(Mc 16, 15-16)

Het lijkt wel alsof Hij het gewicht van het geloof van heel de wereld op onze schouders legt. Toch weten we dat zijn juk zacht is en zijn last licht. We zullen moeten verkondigen waar we ook komen dat Hij het goed met ons voorheeft, dat Hij de Zoon van God is, dat geloven in hem gelukkig maakt en dus werkelijk goed nieuws is.

Trek er dus op uit, twee aan twee, zoals toen, of in gemeenschap met anderen. Maar wees niet overhaastig, vertrek van bij hem, vanuit het Cenakel van het Laatste Avondmaal. En bid ononderbroken. Dan zal de vreugde van de Heer bij u zijn, en zul je vreugde kunnen uitstralen en doorgeven aan anderen.

Uit het boek: In de naam van de Vader, 365 fragmenten uit homilieën en toespraken van MGR. LUC VAN LOOY (uitgegeven door Halewijn in 2018)

woensdag 13 maart 2019

In de naam van de Vader, met Luc Van Looy: Het kruis is de weg naar de verrijzenis

De farizeeën zeiden vaak dat ze niet wisten waar Jezus vandaan was. De wondere daden van Jezus overtuigden hen niet. Jezus vroeg trouwens dikwijls aan wie hij genas om erover te zwijgen. De leiders van het volk konden Jezus niet aanvaarden, hoeveel tekenen van goddelijke afkomst Hij ook stelde.

Al deze verhalen gaan over het vertrouwen dat we al dan niet in God stellen. Vroeger zei men het wel eens met de woorden van Abraham toen Isaak vroeg waar het offerlam was. ‘God zal daar voor zorgen’ zei Abraham, Deus providebit, zeiden wij. En effectief, zo ging het. Bij Jezus lijkt het anders. Hij bad met de vraag of deze kelk niet kon voorbijgaan, maar voegde eraan toe: ‘Niet mijn wil maar de Uwe moet geschieden!’ Vertrouwvol gaf Hij zich over aan de Vader. De verschijning op de berg bereidt dit laatste moment van Jezus voor (Mc 9, 2-13). Deze tekst staat midden in het evangelie van Marcus. Hij is het knooppunt, het scharniermoment. Nu gaat Jezus regelrecht naar zijn lijden en sterven, naar Goede Vrijdag en Pasen. Maar de gedaanteverandering en de schitterende witte kleren maken duidelijk dat het kruis niet het einde is, het heeft zelfs een bedoeling: het is de weg naar de verrijzenis. In psalm 80 zegt de psalmist: ‘Breng ons herstel, o God, laat uw aanschijn oplichten en wij zijn gered’ (v 4). Dit is het teken dat alles zal besluiten met het ‘opstaan uit de doden’. Dit is een moeilijk thema en zonder geloof in Christus zullen we er ook niet toe komen te geloven in het leven na de dood. Wanneer we vandaag mensen horen beweren dat er na de dood ‘toch niets meer is’, dan zeggen ze dit vanuit het gebrek aan een ervaringsgegeven. Voor ons is het historisch getuigenis van de leerlingen van Jezus doorslaggevend. Jezus ís verrezen!

Uit het boek: In de naam van de Vader, 365 fragmenten uit homilieën en toespraken van MGR. LUC VAN LOOY (uitgegeven door Halewijn in 2018)

Wafelenbak WOS 2019


WOS

Werkgroep
Ontwikkelings-
Samenwerking.




De wafelijzers zijn weer opgeborgen
en de wafels verkocht …



Dan past een woord van dank

            aan alle vlijtige bakkers en lieve bakkerinnen,
            aan alle gulle schenkers van materiaal of eieren,
            aan alle moedige verkopers en even moedige verkoopsters
            aan allen die deze actie in het hart dragen en aanbevelen
            en vooral aan alle vriendelijke mensen
                        die de WOS-wafels kopen en waarderen
                        of die een gift stortten.



We hebben dit jaar 90 kg bloem verwerkt en …
            we maakten een winst van 2595 euro.



Hartelijk dank in naam van de werkers in de derde wereld
            rond de projecten die door WOS ondersteund worden en…



Tot volgend jaar wellicht



De W.O.S.

zondag 10 maart 2019

Bloemschikles KVLV


Beste KVLV-dames,



Op donderdag 4 april 2019 zijn jullie om 19.30u welkom in de

Parochiale gebouwen van Korbeek-Dijle voor onze

BLOEMSCHIKLES    met als thema

“ Voorjaar met aanmaakhout “



Onze lesgeefster Nicole Hersmus laat je kiezen uit volgende voorbeelden:

Afbeelding 1: kegel




Benodigdheden:

-isomo kegel
-standaard (op steen of dergelijke…)
-aanmaakhout
-warmlijm!!
-oase  en klein rond schaaltje
-bloemen, enkele roosjes, moby dick, mini anthurium, vulmateriaal, rank afhangend
-naar wens veertjes, schaaltjes (bv kwarteleitjes)
- snoeischaar, mesje
Afbeelding 2 schaal




Benodigdheden:

-ring (mag van ijzer zijn maar mag ook van karton of dergelijke…)
-aanmaakhout
-warmlijm!!
-oase  en klein rond schaaltje
 -platte schaal
-bloemen, welke biedermeier gestoken kan worden (dus in een bolvorm). Dus lage bloemen zoals trosroosje of trosanjers etc..
-naar wens veertjes, schaaltjes (bv kwarteleitjes)
- snoeischaar, mesje




Afbeelding 3: staande constructie met   
                               kippengaas


Benodigdheden:

-kippengaas voor inwendige constructie
-aanmaakhout
-warmlijm
-elastiekjes
-paar glazen buisjes
-beetje mos
-bloemen, hoofdbloemen zoals roosjes of gerbera
-naar wens thema Pasen; veertjes, schaaltjes (bv kwarteleitjes)
-naar wens thema zee; schelpen, sprokkelmateriaal,….
- snoeischaar, mesje
Afbeelding 4: krans

 


Benodigdheden:

-oase krans
- aanmaakhout
-warmlijm!!
-bloemen, niet veel nodig!
-naar wens veertjes, schaaltjes (bv kwarteleitjes)
-band om de krans-taart af te werken
- snoeischaar, mesje
Afbeelding 5: zon             = Idem afbeelding 2  
                                                  maar dan rechtop


Benodigdheden:

-ring (mag van ijzer zijn maar mag ook van karton of dergelijke…)
-aanmaakhout
-warmlijm!!
-bloemen, craspedia
-raffia
- snoeischaar, mesje

Voor het maken van deze lentebloemstukjes is niet zo veel materiaal nodig. Maar als je het wenst, kan Inge voor jou al de benodigdheden meebrengen. Contacteer haar hiervoor dan vóór 25 maart (016/202017 of ingeletellier@hotmail.com) en vermeld welke stukje je kiest. Betaling gebeurt de les zelf. 

We hopen jullie te zien op 4 april !                 

                                                                             Het bestuursteam van de                                                                             

                                                                                 Korbeekse “Vrouwen met vaart”