‘DE VLAAMSE GEMEENTENAMEN verklarend woordenboek’

Dit boek werd onlangs uitgegeven door het DAVIDSFONDS, politeia en de Vereniging van Vlaamse Steden en Gemeenten. Ik pluk er volgende verklaringen van gemeentenamen uit:
Bertem
Samenstelling van het Germaanse berhta = schitterend, met heem = woning. Dus Bertem = schitterende woning.
Korbeek-Dijle
Samenstelling van kort en beek. Korbeek-Dijle ligt aan een korte beek (= de Ruwaalbeek) die uitmondt in de Dijle.
Leefdaal
Samenstelling van de waternaam Leve (te vergelijken met Lieve in Vlaanderen, een variant van Leie) en daal = dal. Dus Leefdaal = dal van de waterloop (de Voer).

Quote Van De Week

(Gelezen In Tertio Van 10 November 2010)
“Zou het niet kunnen dat relaties heel erg worden overschat? Het Westen heeft de religie afgeschaft en gelooft nu krampachtig in de relatie. Wij zijn romantischer dan ooit, en we zijn daar meer dan ooit het slachtoffer van.”
Schrijver David Van Reybrouck in De Standaard van 30-31 oktober en 1 november.

David Van Reybrouck is de auteur van het boek ‘Congo. Een geschiedenis’. Ik heb al een drietal fragmenten uit dit historisch boek afgedrukt in ‘Kerk & leven’. Voor dit boek is Van Reybrouck driemaal bekroond: met de Libris Geschiedenisprijs, de Jan Greshoffprijs en de AKO Literatuurprijs.
Kan zijn uitspraak hierboven misschien opgevat worden als een pleidooi voor het (vrijwillig gekozen) celibaat, wetende dat (en ik citeer Het Nieuwsblad van 10.11.2010): ‘Van Reybrouck is niet getrouwd, heeft geen kinderen en wil dat graag zo houden. Een relatie vormt volgens hem een hinderpaal voor zijn literaire scheppingsproces.’?

Bidden in een andere taal – deel 3

In onze jeugd hebben wij veel gebeden geleerd, en wij konden ze ook helemaal van buiten afdreunen. Daarvan zijn ons nu nog, in elk geval, het Onze Vader en het Weesgegroet bijgebleven.
Om het universele karakter van ons christelijk geloof te onderlijnen, om ons opnieuw te laten nadenken over de woorden die wij uitspreken, en ook een beetje uit nostalgie, wil ik in een aantal nummers van Kerk en Leven het Onze Vader en het Weesgegroet in verschillende talen citeren.
Vandaag is het de beurt aan het Latijn, de taal van de misvieringen in de preconciliaire tijd.

Pater noster, qui es in caelis, sanctificétur nomen tuum. Advéniat regnum tuum. Fiat volúntas tua, sicut in caelo, et in terra.
Panem nostrum quotidiánum da nobis hódie. Et dimitte nobis débita nostra, sicut et nos dimittimus debitóribus nostris. Et ne nos indúcas in tentatiónem. Sed libera nos a malo. Amen

Ave Maria, grátia plena, Dóminus tecum. Benedicta tu in muliéribus. Et benedictus fructus ventris tui, Jesus.
Sancta Maria, mater Dei, ora pro nobis, peccatóribus, nunc, et in hora mortis nostrae. Amen

Je hebt nog iets tegoed

Een opkikkertje van Hedwig Van Peteghem
Alleen dat gevoel kan ons al opgewekt maken en aan onze levenslust een vers elan geven. Het is een goed vooruitzicht te weten dat iets of iemand zich zal aanbieden, zonder dat we zelf een inspanning moeten doen, zonder dat we ons zorgen hoeven te maken. Iets dat ons leven wat meer animo, wat meer ziel kan geven, iets dat licht brengt in ons leven en ons gerust kan stellen. We hebben zelf natuurlijk al veel pogingen ondernomen om ons leven en ons wereldje in orde te brengen. We proberen conflicten op te lossen, we houden al het slechte zoveel mogelijk buiten, we werken preventief aan onze gezondheid, , en ga zo maar door. Voortdurend zijn we op kleine en op grote schaal bezig om van dit leven iets aangenaams te maken. En gelukkig lukt dat nog vrij aardig ook. Het enige vervelende gevoel is: dat geluk blijft niet. Het ene is nog niet opgelost en het andere staat alweer voor de deur… en komt zelfs binnen zonder kloppen. We blijven bezig en we blijven rekenen op ons eigen kunnen, onze eigen bekwaamheden en prestaties. We blijven moedig doorwerken… of worden het moe.
Het moet dus enorm deugd doen te horen dat we iets of iemand te verwachten hebben. Iemand die een nieuwe wending aan ons leven kan geven en die de eindeloze cirkel van geluk en tegenslag eindelijk zal doorbreken. Je hebt iets of iemand te verwachten. Dat zegt de advent ons toch, elk jaar opnieuw. Het enige wat je moet doen is: hem binnenlaten. Wie bij zichzelf denkt: “Maak dat het kleinste kind wijs”, die heeft alle hoop verloren. Bereid je toch maar voor om het kind in de kribbe in de ogen te kijken. Je hebt nog iets tegoed.

Overstroming In De Dijlevallei

Het was niet overal kommer en kwel. In het Broek, op de grens van Korbeek-Dijle en Heverlee, dat deel uitmaakt van het overstromingsgebied van het nieuwe wachtbekken van Egenhoven, waren recent deze romantische beelden te schieten.

Katholieken in Griekenland

(Gelezen In Tertio Van 3 November 2010)
Het aantal katholieken in Griekenland (een orthodox land) is gestegen van 50.000 tot 350.000 gelovigen. Ruim 80 procent van hen is migrant. Naast Polen, Roemenen en Albanezen herbergt Griekenland een toenemend aantal katholieken uit het Midden-Oosten.

Reacties op misbruik in de kerk gewikt en gewogen

(Gelezen In Tertio Van 3 November 2010)
Na zes maanden van steeds nieuwe schokkende onthullingen en verwikkelingen in verband met het kindermisbruik in de kerk, is blijkbaar de tijd aangebroken van bezinning. De vraag rijst hoe er toch weer bemoediging en hoop kunnen zijn, hoe het nu positief verder moet met de kerk. Emeritus hoogleraar wijsbegeerte aan de K.U.Leuven Herman De Dijn probeert die vragen te beantwoorden.
Emotivisme
Onze tijd is en tijd waarin de emotie zo centraal staat dat cultuurfilosofen van een cultuur van emotivisme spreken. Dat wordt heel duidelijk in de manier waarop de media en de reclame werken. Daarom is het des te belangrijker zich vandaag af te vragen: zijn onze gevoelens goed geïnformeerd, zijn ze niet onredelijk? Was het bijvoorbeeld geen vertekening van de realiteit zonder meer te spreken van massaal misbruik (“in elk internaat”) en alsof bijna geen enkele priester zonder schuld was.
Vooraleer we mogen spreken van kerkelijke structuren en functies als helse misbruikmachines, kunnen we die vragen naar objectieve, ook vergelijkende, gegevens niet uit de weg gaan. De media zijn in dat opzicht schromelijk tekortgeschoten. Ze hadden blijkbaar een andere “missionaire” agenda. Als diezelfde kerkelijke structuren sinds de jaren negentig niet meer in dezelfde mate tot miserie leidden, terwijl het toch om dezelfde gezagsstructuren ging, dan is niet de structuur zonder meer, maar de structuur in een bepaalde context het probleem. Structuren zijn daarbij altijd enigszins problematisch. Dat geldt bijvoorbeeld voor het gezin, waar seksueel misbruik blijkbaar het grootst is. Moeten we daarom het gezin afschaffen?
Aanvallen buiten en binnen
Een ander fenomeen verdient onze aandacht, ook voor de toekomst. Het lijkt me onmiskenbaar dat deze affaire door bepaalde groepen werd aangegrepen om de kerk zo zwaar mogelijk te treffen. De kerk lag al lang onder vuur. We hoeven ons alleen maar te herinneren wat er gebeurde bij de euthanasie van Hugo Claus. Nu zien ze de kans schoon om de genadeslag toe te dienen. Voortdurend liggen ze op de loer om iets politiek incorrects te ontdekken en alle registers van verontwaardiging open te trekken, zoals onlangs weer toen het boek van aartsbisschop André-Joseph Léonard verscheen.
Voortdurende ergernis
Wat treft, is de enorme haat en afkeer van groepen buitenstaanders. Dat kan wellicht worden verklaard vanuit een soort negatieve binding. Ook al is er allang geen reële band meer, men blijft negatief gefocust op de andere partij. Die is de bron van voortdurende ergernis, men vindt er genoegen in als zij moeilijkheden ondervindt, men wil haar ook op alle mogelijke manieren treffen. Is dat de reden waarom wildvreemden die nooit iets met de kerk te maken hebben gehad, die helemaal niet weten waarover het gaat, ook over binnenkerkelijke zaken zo opgewonden kunnen geraken?
Anderen die allang de kerk hebben verlaten, werpen zich op als pleitbezorgers van het ‘echte’ christendom en roepen op tot revolutie binnen de kerk. Ook al is de kerk, zeker in het Westen, allang haar maatschappelijke macht kwijt, men blijft haar zien als een haast satanische machine en de paus als een soort Hitler. Alle middelen tot stigmatisering zijn goed, zoals we hebben kunnen constateren bij het bezoek van de paus aan Groot-Brittanië. We moeten beseffen dat de haat en afkeer niet verdwijnen zolang de kerk niet totaal uit de publieke sfeer is verdreven. Voor sommige groepen is de aanval op de kerk en de godsdienst dé manier om zichzelf en de eigen boodschap te propageren en te legitimeren.
Lering en leiding
Juist nu hebben we de band nodig met de wereldkerk en een kerkelijk gezag dat zich niet laat doen door de waan van de dag. Een gezag dat erover waakt dat de spirituele en materiële erfenis van de traditie niet zonder meer wordt verkwanseld. Godsdienst is niet louter een ethiek, het is ook een manier om zich via symbool en ritueel tot het transcendente te richten. Zonder blijvende band met Rome lijken we alleen maar onverbiddelijker de weg op te gaan van de ontwijding. Dat zou ook maatschappelijk een grote verarming betekenen.
Tot zover Herman De Dijn.