Op zondag 3 mei 2012 stelden zes meisjes en twee jongens zich in Korbeek-Dijle kandidaat voor de Plechtige Geloofsbelijdenis en het Vormsel in 2013.
Zij getuigden:
Ik wil Jezus als Gids.
Ik wil Hem volgen.
Vandaag zeg ik ja
aan die opdracht in mijn leven.
De priester bad:
Heer, zegen deze opgroeiende jonge mensen
en help hen steeds de juiste weg te vinden
in hun verdere leven.
Dit vragen wij U door Christus onze Heer.
Cursiefje van Frans De Maeseneer
Gisteravond zei me iemand: ‘Ik mag voor paters een project ontwikkelen voor de toekomst. Ik voel me daar goed bij, niemand kent immers mijn verleden’. Op het eerste gezicht mag dat een vreemd woord zijn. Dat is het ook. Toch is dit soort taal bevrijdend. We zijn namelijk ‘gebiologeerd’ door ons voortdurend verwijzen naar het verleden. Wij verwijzen altijd graag naar de tijd van toen. Naar de tijd van de heilighartbonden, de processies, de volksmissies, de christuskoningfeesten, de driekoningenstoeten, de katholieke bonden. Enzovoort. De tijd van toen.
Welnu, deze tijd is over en out. Ikzelf ben in die sfeer van toen opgegroeid. Ik heb daar zo sterk in geloofd dat ik onvoorwaardelijk deze geloofsstijl wilde hanteren en dienen. Ik heb daar nog geen seconde spijt over gevoeld. Ik ben, om eerlijk te zijn, priester en pater geworden omdat het oude geloof voor mij zo mooi was. Dat blijft voor mij waar tot vandaag.
En toch. Eens, zowat veertig jaar geleden, is er iets gebroken. Open-gebroken. Open-gebaard. Alle boeken en teksten en woorden, alle gewaden en liederen en rituelen, begonnen een nieuwe melodie te zoeken. Het begon een eigen leven te leiden. God en geloof en religie en klooster en parochie begonnen nederig te worden. Voor mij een heilig signaal van nieuwe waarachtigheid! Het ging niet langer meer om het bewaren van heilige huisjes. Het ging niet langer meer om het beperken van de zogezegd onvermijdelijke schade. Ik besliste toen voor mezelf dat ik niet langer trouw moest blijven, maar dat ik trouw moest wórden. Het was, als ik eerlijk mag zijn, mijn grote bekering. Jezus en de profeten zijn gidsen voor morgen. Zo waren ze. Zo zijn ze ook nu bedoeld.
Jezus en de profeten zijn gidsen voor de kleinkinderen in mijn familie. Sport, entertainment, multimedia, taizéavonden, jokrikampen, samenwonen, babyborrel, lentefeest, crematoriumdiensten, fuiven, co-ouderschap, digitale fotografie… het is allemaal van deze tijd. Drugs en drugdealers, gsmberichten, tot in het absurde toe… het is allemaal van deze tijd.
Wat moet ik als oude nonkel met dit alles? Ik weet het echt niet. Ik weet het zeker helemaal niet wanneer ik ervan uitga dat ik voor alles een oplossing en een remedie moet vinden. Is dat trouwens ook niet een beetje pretentieus? Precies deze pretentie wil ik bewust afleggen: ik mag onder geen enkel beding een rechter zijn. Foei!
Het zou fijn zijn als ik er zou toe komen de kinderen van deze eeuw lief te hebben. Heeft het evangelie ons ooit iets anders gevraagd? Blaise Pascal zegt: Jezus is de tijdgenoot van elke tijd. Waarom zou hij niet de tijdgenoot mogen zijn van deze generatie? Waarom moet ik me schamen als ik steeds maar opnieuw pogingen doe om de cultuur van deze tijd te begrijpen? En mensen graag te zien?
Bij deze geef ik een knuffel aan alle digitale kinderen van 2009.
Drogenbos:
Samenstelling van het adjectief droog met bos. Drogenbos betekent dan: ‘struikgewas op droog terrein’.
Linkebeek:
In oorsprong een waternaam, samengesteld uit beek en linke uit Germaans hlankin, datief enkelvoud van hlanku = krom. Linkebeek betekent dus: ‘kromme, slingerende beek’. De nederzetting ligt in een opvallende bocht van de gelijknamige beek.
Sint-Genesius-Rode:
Rode betekent ‘gerooid bos’. En later werd de patroonheilige toegevoegd.
De tweeslachtigheid van de islam
(Uit een artikel van Jan De Volder gebaseerd op het boek De islam en het Westen van de Libanese jezuïet en hoogleraar Samir Khalil Samir)
Tweeslachtig is de islam van bij zijn prille ontstaan. Is de ware islam die van de eerste periode (Mekka), met een sterke nadruk op spiritualiteit? Of is het die van de tweede periode (Medina), met een uitgesproken sociaal en politiek karakter? Zoals Khalil Samir aangeeft zijn dat twee zeer verschillende opvattingen. Ambigu is ook de opvatting tegenover joden en christenen: in de heilige teksten vind je immers zowel verzen die pleiten voor religieuze verdraagzaamheid (in Sura 10, vers 99) als voor intolerantie (in Sura 9, vers 29).
Sura 10, vers 99:
En zo uw Heer gewild had
zouden allen die op aarde zijn
gezamenlijk tot geloof gekomen zijn
zult gij dan de mensen dwingen
opdat zij gelovigen worden?
Sura 9, vers 29:
Bestrijdt hen die niet geloven in God
noch in de Laatste Dag
en die niet verboden stellen
wat God en Zijn boodschapper
verboden hebben gesteld
en die zich niet voegen
naar de wezenlijke godsdienst
onder degenen
aan wie de Schrift gegeven is
totdat zij uit de hand
de schatting opbrengen
in onderdanigheid.
Khalil Samir gelooft dat de aanwezigheid van moslimmigranten in de westerse wereld hen de kans zal bieden om een betere kijk te krijgen op het christendom en om af te rekenen met sommige hardnekkige vooroordelen. Maar het succes van de dialoog staat of valt met de geloofwaardigheid van het christelijke getuigenis. Want al te vaak gaan christenen in hun goedbedoelde initiatieven uit van een zwakke eigen identiteit - wat moslims bevestigt in hun superioriteitsgevoel - en even vaak geeft onze samenleving blijk van aspecten die moslims bevestigen in hun oordeel dat het Westen verdorven en decadent is. We kunnen dan ook alleen de hoop van de auteur onderschrijven dat de aanwezigheid van moslims de westerse christenen “wakker schudt uit hun slapende geloofspraktijk” en aanzet tot spirituele vernieuwing.
1.Na een uitspraak van het Vaticaan heropent bisschop van Cleveland Richard Lennon (Ohio, VS) twaalf parochies. Die werden drie jaar geleden gesloten door een herstructureringsplan vanuit financiële redenen en het priestertekort. De actiegroep Endangered Catholics (in gevaar gebrachte katholieken) had de beslissing bij het Vaticaan aangevochten. Met succes, zo blijkt nu.
2.De Amerikaans bisschoppen kondigen een grondige statutaire hervorming aan van de Leadership Conference of Women Religious (LCWR), de belangrijkste koepelorganisatie van vrouwelijke religieuzen in de Verenigde Staten. De hervorming komt er na een visitatie door de Congregatie van de Geloofsleer. De Congregatie heeft woorden van lof voor het dienstwerk van de religieuzen, maar signaleert ook ‘ernstige theologische tekortkomingen’ en ‘verregaande afwijkingen van de katholieke leer’, vooral inzake ethische materies. LCWR vertegenwoordigt 80 procent van de 59.000 vrouwelijke religieuzen in de VS. Na de visitatie is er nu ook veel deining over deze geplande hervorming.
3.Ierland houdt vast aan het verbod op abortus, ook als de gezondheid van vrouwen in gevaar zou zijn. Het parlement in Dublin wijst een voorstel van de Socialistische Partij af om abortus in die gevallen te legaliseren.
Cursiefje van Frans De Maeseneer
Het was een vrijdag. Zeventien uur, in een kliniek, palliatieve zorgen, te Gent. Meneer komt uit kamer 8. Zijn vrouw is pas overleden. Ze waren een paar uren voordien officieel getrouwd aan het sterfbed, met de nodige formaliteiten en getuigen… een erfenisregeling. En wat zegt die man? Nu ben ik alles kwijt: als je morgen verneemt dat ik tegen een boom gereden ben, dan… Daarop zocht hij de lift op. Op zoek naar de bevrijdende boom van vertroosting. Einde verhaal.
Ik mag niet zeggen dat ik daar kapot van was. Het gebeurde ook allemaal zo vluchtig. Toch is dat woord blijven hangen in mijn ziel: nu ben ik alles kwijt. Dat kan toch niet? Dat mag toch niet? Ik weet niet of die man die bewuste boom heeft gevonden. Vermoedelijk was het maar een krampwoord of een vloekwoord. En mensen hebben recht op een portie krampen en op een portie vloeken.
Maar ik weet goed dat ik een paar uren later thuiskwam. Ik dacht aan mezelf. Ik zou dat woord met deze toon en klank onmogelijk over mijn lippen krijgen. Eerlijk, die éne zin was mij een gruwel: leven voor één mens, en voor niets en voor niemand anders. Dat kan toch niet?
Waar zijn ze: de rest van de familie, de collega’s, de vrienden, de kinderen, de oude mensen, de terminale patiënten van kamer 1 tot 7? Nihil? Onbestaande? Dat is toch vreselijk? Zo exclusief bewust kiezen voor een gouden eilandje voor twee mensen? Natuurlijk heeft die mens bemind. Hij beminde die éne enige vrouw. Meneer toch.
Ik weet nog dat ik die bewuste avond iets gebeden heb: geef dat zoiets nooit in me opkomt, leid me nooit in die bekoring, geef dat ik nooit ofte nimmer absoluut alles verwacht van absoluut maar één mens. Ik wil de hele wereld omhelzen. En indien dat niet mogelijk is, geef me dan openheid van geest om tenminste een paar duizenden mensen te beminnen. Het mogen er eventueel zelfs een paar méér zijn. Ik wil namelijk bij de boom des levens het leven proeven van velen. Dan pas zal mijn leven appetijtelijk zijn.
Toch is dat maar een flard van een gebed. Mijn wens gaat veel verder. Zoals een trouwe vriend eens zei: ‘Je denkt toch niet dat mijn vrouw voor mij alles is? Ik wil ze wel beminnen, maar ik aanbid ze niet.’ Waarop zijn vrouw antwoordde: ‘Mijn man is goed maar niet goed genoeg om er alles op te verwedden. Ik heb nog mijn ziel.’ Bij dit soort mensen staat de boom des levens nog overeind in hun klein paradijs.
In de hof van (h)Eden zijn we met velen.
Op zondag 22 april 2012 deden 8 meisjes en 3 jongens hun Plechtige Geloofsbelijdenis in Korbeek-Dijle.
Als openingsgebed bad de priester:
God, wees steeds levend water waaraan wij ons kunnen laven.
Wees ons steeds nabij om ons geloof in U uit te dragen
naar wie we nog mogen ontmoeten in ons leven.
Wees onze rots in de branding wanneer het moeilijk wordt
en we ons geloof in U willen opgeven.
Wees onze wegwijzer voor heel ons verdere leven.
En tot slot bad de priester:
God, samen hebben we gebeden en ons geloof in U weer vernieuwd.
Samen hebben we gevierd met deze jongeren opdat zij hun geloof
in U versterken en verder mogen beleven in hun leven.
Geef Gij God hen steeds opnieuw Uw levengevend water.
Wees Gij hen steeds tot voedsel opdat ze de kracht mogen bezitten om de
weg van Jezus niet alleen te beluisteren, maar ook tot hun weg te maken.
