De Goedgemutste Breicampagne

In België leven maar liefst 1,6 miljoen mensen in armoede. Samen met WELZIJNSZORG proberen we om hen toch een warme en gezellige winter te bezorgen.
Zo werkt het: deze winter zet de firma Innocent op al haar smoothies (vruchtendrankjes) een klein wollen mutsje. Voor elke verkochte gemutste smoothie schenkt de firma Innocent 0,25 euro aan WELZIJNSZORG.
Voor deze actie hebben we jullie hulp nodig. Brei kleine mutsjes voor op smoothieflesjes en bezorg deze mutsjes voor donderdag 15 november 2012 aan Veerle Letellier (secretaresse KVLV Korbeek-Dijle), Nijvelsebaan 207 te 3060 Korbeek-Dijle (016 47 78 99 of veerle.letellier@skynet.be). Veerle brengt dan alle mutsjes naar Veritas, die op haar beurt de mutsjes aan Innocent bezorgt.
Elke muts is welkom, of je er nu één of honderd breit.
De breibeschrijving vinden jullie op www.innocentdrinks.be. Gebruik zeker jullie fantasie!
En indien je graag een smoothie drinkt bij het breien, de smoothies zijn te koop bij Delhaize.
We weten dat er heel wat creatieve talenten wonen in Bertem, Leefdaal en Korbeek-Dijle. Wellicht liggen er in hun breimand heel wat restjes wol om deze mutsjes te breien.
We hopen heel wat mutsjes te kunnen verzamelen!

Diaconie op Bijbelse grond: Overweging

Aandacht is eerbiedig.
Ze dringt zich niet op.
Ze kan wachten,
ze laat vertrouwen groeien.

Aandacht is ontvankelijk.
Ze stelt zich open.
Ze leeft zich in.
Ze kan ontvangen.

Aandacht is tijd.
Ze neemt de tijd,
ze jaagt niet op.
Ze overhaast zich niet.

Aandacht is attent.
Ze ziet het kleine.
Ze vergeet niet.
Ze doet wat ze zegt.

Aandacht is trouw.
Ze blijft komen.
Ze houdt de lange duur vol.
Ze komt ook in moeilijke tijden.

Aandacht is aanwezigheid.
Ze kent de waarde van er zijn.
Ze weet stil te zijn.
Ze is eenvoudig.

Aandacht heelt onze wonden.
Aandacht verscherpt onze innerlijke kracht.
Aandacht schept gemeenschap.

Gelukkig de mens die aandacht
schenkt en die aandacht ontvangt.

Marinus van den Berg

(Uit de Diaconale Nieuwsbrief van september 2012)

Gelezen In Tertio Van 3 Oktober 2012

Het aartsbisdom Wenen schrapt in een bijzonder drastische reorganisatie drie vierde van zijn parochies. De 660 parochies worden in de volgende tien jaar tot 150 teruggebracht. Dat maakt de aartsbisschop, kardinaal Christoph Schönborn, bekend. Het is de bedoeling dat een team van priesters en leken de veel grotere parochies runt. (Jan De Volder)

Fundamentalisme

Cursiefje van Frans De Maeseneer

Het fundamentalisme is de grootste bedreiging voor onze samenleving. Dat hoor ik regelmatig zeggen. Er moet dus iets van aan zijn. Ik wil dat even onderzoeken omdat ik van mezelf mag veronderstellen dat ik geen fundamentalist ben. Een fundamentalist onderzoekt namelijk nooit iets. Hij is een mens die wéét. Zijn weten is zelfs onfeilbaar en laat geen millimeter ruimte voor twijfel. Deze nuance van de twijfel kan en mag hij zich niet permitteren. Het zou hem ontrouw maken en ongehoorzaam. Een fundamentalist schakelt dus altijd elke subjectiviteit uit. In de heilige zaak die hij dient, gaat het nooit om of over zijn persoon. In de heilige zaak die hij dient, gaat het altijd en onvoorwaardelijk en exclusief om de heilige zaak. En over niets anders. Wie dat anders zegt, is een gevaarlijke vijand. Die wordt ooit eens op non-actief geplaatst of verwijderd… of gedood.

Fundamentalisme is dus inderdaad erg. Het kijkt de mens niet in de ogen. Het luistert niet naar de hartslag van de levende mens. Het definieert de mens niet als een wezen dat tot vrijheid is geroepen. Het definieert de mens als een wezen dat een ideologie dient. De mens is een gehoorzamend en onderworpen wezen. Hij gehoorzaamt altijd aan wat ‘in de hemel’ geschreven staat. Vader weet het altijd best. Wat vader nu best weet, is tijdloos en ongeconditioneerd waar. Voorgoed. En wee de mens die daaraan één jota veranderen wil.

We hebben het al begrepen: de fundamentalist kan niet lachen. Hij is compleet humorloos. Hij relativeert niets. Hij relativeert alleen maar zichzelf. Hij bestaat eigenlijk niet. Het dogma bestaat boven hem en in zijn plaats. Zo bewijst de fundamentalist dat het leven op aarde moet gehoorzamen aan één grote ernst. Hij leeft vanuit een bestel dat over hem en over alles heerst. Hij leeft van pijlers die rechtop moeten blijven: zo recht als een (rechte) kaars en zo vast als beton.

Welnu, dat humorloze bestaan is gevaarlijk. Het is gestolde angst. Het verbiedt het leven geleefd te worden. De angst is met andere woorden zijn slechte raadgever. De fundamentalist vergeet zichzelf omdat hij geleerd heeft zichzelf fundamenteel te wantrouwen. Hij vergeet dus zichzelf. Dat oogt mooi maar hij vergeet niet zichzelf om de anderen te dienen. Hij vergeet zichzelf om een anoniem en onaantastbaar axioma te dienen. Dat leidt deze mens tot de heilige oorlog en zelfs tot de heilige zelfmoord.

Deze dogmatische definitie van de mens is mij een gruwel. De mens is niet allereerst en uitsluitend een onderworpen wezen. Hij is een ontwerper van vrijheid. Een subject dat denken en dromen en minnen mag. Hij mag leven! Niets is in de mens neergelegd om te worden verstikt of gedood. De mens mag zijn passie en zijn ontroering versieren. En daarin origineel zijn. Met moeite en zorgen natuurlijk. De mens is niet geboren om te zwijgen. Hij is geboren om te spreken. Om het leven te leren. Hij mag zich eventueel meer dan eens verbranden aan dit avontuur.

Een fundamentalist weet echter beter. Hij weet alles beter. Foei!

Doordenkertjes

Het is beter iets moois te verliezen
dan het nooit gehad te hebben.
Jan De Cock

Wie ergens komen wil
moet beginnen op te staan.
Chinees spreekwoord

Wijs ben je als je op niemand neer
en tegen niemand opkijkt.

(Uit de Diaconale Nieuwsbrief van september 2012)

Gelezen In Tertio Van 26 September 2012

Volgens nieuwe statistieken van het Studiecentrum voor Nieuw Godsdiensten (Cesnur), die aan de al-Jadida universiteit in Marokko worden voorgesteld, telt Afrika meer christenen dan moslims. 46,53 procent van de Afrikaanse bevolking is christen, 40,46 procent moslim, 12 procent animist. In 31 van de 59 landen in Afrika is de meerderheid van de bevolking christen. (Jan De Volder)

Schrijven

Cursiefje van Frans De Maeseneer

Schrijven is een eenzaam gebeuren. Het is ook een stil gebeuren. Het gebeurt stil, met of zonder muziek. In mijn geval is het zonder muziek. Het is stilte tout court. En luisteren naar stemmen die diep in mij roepen om bevrijding, om verlossing, om geboorte. Zo gezien is schrijven voor mij gehoorzaamheid. Liefst zonder dwang natuurlijk. Liefst ook zonder obsessie. Toch is het een behoefte. Zelfs een vitale behoefte: als ik niet schrijf, besta ik niet. Ik ben bewoond door eindeloze woorden. Als ik schrijf, drijf en stuur ik het woord. Hoewel. Het is eerder andersom: het woord stuurt en drijft mij. Ik gehoorzaam. Dat is het eigenlijke punt.

Elke serieuze psycholoog zal hier zijn bedenkingen bij hebben. Ik vermoed zelfs dat ik deze bedenkingen ken. Het is allemaal een uiting van narcisme: de mens wil zichzelf zien in zijn eigen spiegel. Via woorden zoekt en boetseert hij zijn zelfportret. Zo beweegt hij zich voortdurend in zijn eigen intern circuit. Het is een soort ijdelheid die de mens gevangen houdt in de belangrijkheid van zichzelf. Het is de ‘allerindividueelste expressie’ van de ‘allerindividueelste emotie’. Om de ‘tachtigers’ nog eens te memoreren. Ik herken me daarin. Psychologen hebben hier - zoals altijd? - overschot van gelijk.

Toch hebben ze niet helemaal gelijk. Ze vergeten één ding: voor mij is schrijven spreken. Je mag zelfs zeggen preken. In mijn stille eenzaamheid ben ik altijd door mensen bewoond. Ik schrijf altijd opdat iemand het zou lezen. Eigenlijk is mijn schrijven een stil roepen. Ik open mijzelf om anderen te openen. Ik ben geen solist. Ik zing altijd in een koor. Mijn schrijven is eigenlijk het componeren van een partituur opdat wij het lied samen zouden zingen. Daarom is het naar mijn smaak geen onemanshow. Ik zie altijd mannen en vrouwen, kinderen, zieken, medebroeders, missionarissen. Ik heb altijd de luide hoop dat al deze mensen open mogen gaan. Op leven dat bevrijding is en vertroosting.

Och, eigenlijk wil ik maar één ding: ik wil ontroering delen. Dat is een groot woord. Ik weet het. Toch geloof ik dat alles geboren wordt uit en gedragen wordt door ontroering. Dat is voor mij duizendmaal meer dan sentimentaliteit. Ontroering is bewogenheid voor de genezing van de zieken, de feeling voor gerechtigheid, een dwingend pleidooi voor eerbied voor al wat leeft en kwaliteit van leven zoekt. In die zin is ontroering ook protest: handen af van het leven, maak het leven niet kapot, stop de kringloop van de wraak, stop de blinde fascinatie van de macht. Vier en versier het leven! Roep een halt toe aan de hoogmoed van het cynisme. Maar vooral: geloof in goede woorden. Woorden kunnen deugdzaam zijn. Daarom schrijf ik. Daarom ben ik een niet gefrustreerde roeper in de woestijn. Maar overdrijf die woestijn alstublieft niet.

Ik ben gelukkig… als ik het zeggen mag.