Ons geloof als levengevend water

Op zondag 22 april 2012 deden 8 meisjes en 3 jongens hun Plechtige Geloofsbelijdenis in Korbeek-Dijle.
Als openingsgebed bad de priester:

God, wees steeds levend water waaraan wij ons kunnen laven.
Wees ons steeds nabij om ons geloof in U uit te dragen
naar wie we nog mogen ontmoeten in ons leven.
Wees onze rots in de branding wanneer het moeilijk wordt
en we ons geloof in U willen opgeven.
Wees onze wegwijzer voor heel ons verdere leven.

En tot slot bad de priester:

God, samen hebben we gebeden en ons geloof in U weer vernieuwd.
Samen hebben we gevierd met deze jongeren opdat zij hun geloof
in U versterken en verder mogen beleven in hun leven.
Geef Gij God hen steeds opnieuw Uw levengevend water.
Wees Gij hen steeds tot voedsel opdat ze de kracht mogen bezitten om de
weg van Jezus niet alleen te beluisteren, maar ook tot hun weg te maken.

De Heilige Maagd Del Pilar

Onze Lieve Vrouw del Pilar (van de Kolom) wordt in Spanje, in Saragossa, vereerd. Het is de oudste Maria-bedevaartplaats van Spanje. De Zalige Paus Joannes-Paulus II heeft daar op 6 november 1982 het volgende gebed gebeden:

Heilige Maagd,
in uw handen
leg ik de vele inspanningen en de vermoeidheid
van al degenen die handwerk verrichten;
de bewonderenswaardige ijver
van al degenen die hun kennis
aan anderen doorgeven;
de inzet van al degenen die
door hun kunde en vaardigheid
het leed van anderen verlichten;
de inspanningen van degenen
die met hun intelligentie de waarheid voorstaan.

Ik vertrouw aan u toe
het streven van al degenen
die de economische ontwikkelingen aanwenden
om het welzijn van hun medemensen
te bevorderen en die, eerlijk en oprecht,
de publieke opinie ten goede beïnvloeden,
zowel in de politiek, het leger, de vakbonden,
en de openbare diensten zodat,
dank zij hun inzet een samenleving ontstaat
die rechtvaardig is, vreedzaam en zonder onlusten.

Heilige Maagd,
kom al degenen te hulp die ongelukkig zijn,
die eenzaam zijn,
die honger lijden of werkeloos zijn.

Bescherm alle volkeren, alle mannen, alle vrouwen,
en verhoor al degenen, O Maria, die uw bijstand inroepen.

(Uit het driemaandelijks tijdschrift MARIA MIDDELARES EN MISSIES van de Broeders Maristen van jan-feb-mrt 2012)

La Tendre Guerre

Cursiefje van Frans De Maeseneer

Dat woord komt uit de derde strofe van een chanson van Jacques Brel. Zijn lied heet: les vieux amants,
de oude geliefden. In de bewuste derde strofe zingt hij dus van een tedere oorlog tussen geliefden. Dat is mooi. Dat is wijs. De mens die zoiets zingt en schrijft, heeft veel geleefd. Zeker weten. Hij zal ook mensen ontroeren.

Liefhebben is dus een tedere oorlog volgens Jacques Brel. Volgens al de Jacques en volgens al de Brels die ooit op aarde bewust hebben geleefd. Ze hebben allemaal gelijk: liefhebben is een tedere oorlog. Het doet me denken aan een Amerikaanse psychologe die over het huwelijk een boek schrijft na vele jaren ervaring met gehuwde ‘patiënten’. Haar titel is: ‘intieme vreemden’. Voor mijn part mogen deze twee woorden op elkaar worden gelegd. Aan de ene kant: liefhebben is een tedere oorlog. Aan de andere kant: geliefden zijn intieme vreemden. Het is vreemdheid en oorlog enerzijds, tederheid en intimiteit anderzijds. Het affectieve leven van de mens hinkt blijkbaar op dit dubbele been: tederheid en geweld.

Wanneer ik nu luister naar de honderden deuntjes over liefde, kom ik geen geweld tegen en geen oorlog. Het is allemaal intiem en teder. Volgens onze Jacques en die Amerikaanse psychologe zijn onze vele deuntjes dus niet juist. Het zijn te zeer liederen in één toon. Eentonig dus. Eenstemmig ook… terwijl liefde precies altijd tweestemmig behoort te zijn. En daar begint nu het probleem: tweestemmig zingen is moeilijker dan zingen in één stem. Als twee mensen zingen in terts, in quart of in quint, dan zijn er vele kansen om zowel de andere als zichzelf, als elkaar uit evenwicht te brengen. Sorry voor dit muzikale intermezzo, maar het is eigenlijk nog niet zo mis. In het samenleven van geliefden is dat het cruciale punt: zingen ze een duet of is hun duet ook een duel? Welnu, elk duet is een duel. Dixit Jacques Brel.

Dat geheim heeft een diepe grond: liefhebben gaat niet vanzelf, verliefdheid komt vanzelf. Liefde is van een andere orde. In de liefde wordt gevochten. In de liefde wil de één overwinnaar zijn en/of zijn slag thuishalen. Dan wordt de ander verliezer en/of gedood. Ofwel capituleert de één voor de drang en de aandrang van de andere. Daarmee zitten ze in het schema van de oorlog. Geliefden spelen stratego. Daarmee komen ze echter nog niet tot vrede. Iets als tederheid of intimiteit moet de vrede mogelijk maken. Dat is het eigenlijke (twist)punt. Mensen kunnen namelijk winnen of verliezen, en dat ook verdragen als ze leren geloven dat hun eigen passie en hun drift - dat zijn ook oorlogstermen - rust en vrede, beaming en bevrediging zoeken. Bij de andere.

Tussen geliefden is de (be)vrede(ging) van kapitaal belang. Welnu, vrede is altijd een besluit na de oorlog. Vrede is een overwinning op de geweldpleging die ons van nature zo dierbaar is: ieder mens wil zichzelf zijn ten koste van de andere. Het moge een wonder heten als dit proces van geweld tot berusting komt. Het is het grote en zalige compromis van het leven. Hoeveel tijd en moeite het ons heeft gekost, mag de bekende Joost weten. Jacques Brel heeft dus een mooi lied gemaakt. Oorlog en tederheid hebben elkaar nodig.

Als de tederheid uiteindelijk maar overwinnen mag.

De Vlaamse Gemeentenamen – deel 11

Kraainem:
Samenstelling van kraai en ham, met latere vervanging van -ham door -hem, ‘bocht in een waterloop’, en van daar ook ‘(wei)land aan een meander’. De waterloop in kwestie is de Molenbeek. Kraainem betekent dan ‘bocht met veel kraaien’.

Wezembeek-Oppem:
Wezembeek: Een samenstelling van de Germaanse persoonsnaam Winzo met beek. Wezembeek betekent dan ‘de beek van Winzo’.
Oppem: De naam is een samenstelling van op- ‘hoger gelegen’ met heem. Oppem betekent dan ‘hoger gelegen woning’.
Wezembeek en Oppem vormden al sedert de 12de eeuw één geheel.

Wemmel:
Zou ontstaan zijn uit de Voorgermaanse waternaam Wamalina, waaruit de nederzettingsnaam ontstond Wamalinos, met Indo-Europese wortel (a)wam of (a)wem wat betekent ‘schitterend, uitbuigend’. Dus: Wemmel = ‘de schitterende’.

Concert Primavera

Mysterie

Er hangt zoveel mysterie in de lucht
dat ons grootscheepse denken overtreft.
Neem
de geboorte van een ster
de eerste glimlach van een kind
het uur voor dageraad.
En niets daarvan is mensenwerk.

(woorden van Kris Gelaude)

Met Maria

Cursiefje van Frans De Maeseneer

We gaan nu de meimaand in, de maand van Maria. Dat is gezonde volksvroomheid. Geen kwaad woord daarover. Integendeel. Dat Maria op de brug mag staan van Hemelvaart naar Pinksteren, maakt alles alleen maar mooier. Het geeft diepte en wijsheid aan de vroomheid van het volk. Zo hoort het.

Maria is een grote vrouw. Op het laatste avondmaal waren er twaalf mannen. In de bovenzaal na de verrijzenis waren er elf mannen plus één vrouw, Maria. Waarom staat Maria in die kring? Ze was daar aanwezig omdat ze intussen thuis was geraakt bij de mensen. Zo staat het letterlijk in het Johannesevangelie. Zij was en is de vrouw die Jezus aan de wereld geeft. Nu Jezus zichtbaar afwezig is, mag zij zeggen dat Hij onzichtbaar aanwezig is. Dat is sterk.

Met een sterk woord als dit gaat de Jezusbeweging door. Zij staat er borg voor dat het Woord geschiedenis mag maken onder de mensen. Altijd opnieuw. Opdat dit altijd mogelijk moge zijn, stelt zij grote daden. Zij zorgt voor geboorte, voor leven. Groot werk. Een grote vrouw.

Nu staan wij op een boogscheut van het Pinksterfeest. De overschaduwing zit dus in de wolken. Dat is volle bijbelse taal. Wolk en schaduw, dat is symbool voor leven onder Gods nabijheid. Hij drijft als een wolk boven het volk, met het volk mee. Hij overschaduwt ons. Hij is om mensen begaan. En Maria mocht dat van zeer nabij ervaren, tot in haar schoot. Zij heeft geweten wat het betekent vanuit Gods droom te leven. Ze heeft dat gewild maar niet meteen begrepen. Ook voor haar was de godsvraag een mysterie, een waagstuk, een avontuur. Wellicht is dat haar uiteindelijke grootheid?

Het was in ieder geval haar gerechtvaardigde nederigheid. De echt nederige mens is geen schaapachtig, tam en braaf mensje. De echt nederige mens is een actief gehoorzaam luisterend mens. De echt ‘nederige’ dienstmaagd wil een grote zaak dienen, zichzelf vergeten om dienstbaar te zijn voor wat deugd doet aan de wereld. Zo was Maria.

Sommige bevrijdingstheologen noemen haar daarom een gepassioneerde (een passionaria) voor het recht. Niet onterecht. Zij had Gods beloften begrepen en dat was veel meer dan brave vroomheid. Dat was bewogen worden tot in de eigen schoot voor wat de wereld echt nodig heeft: gerechtigheid en vrede.

Weesgegroet Maria.