28 oktober: Is Simon en Judas voorbij, Dan is de winter kort nabij.
Zij zijn alleen van verre waar te nemen, twee stipjes in een grote stilte. Van alle twaalf apostelen ontwijken Simon de IJveraar en Judas Thaddeus (een ander dan Judas Iskariot die zijn meester verried!) de menselijke blik het best. Een opvallend zwijgen omgeeft hen en slechts één van beiden stelt in het Joannesevangelie één enkele vraag... die zonder antwoord blijft. Judas, niet Iskariot, zei tot Jezus: ‘Heer, hoe komt het dat gij uzelf aan ons openbaart en niet aan de wereld?’, een rechtstreekse vraag naar de motieven van Gods handelen, naar zijn raadsbesluiten zoals men dat noemt, en door Jezus afgewimpeld met: ‘Indien iemand mij liefheeft zal hij mijn woord bewaren.’
Na de hemelvaart van Christus en de neerdaling van de Heilige Geest die de apostelen het inzicht in de waarheid verleende (jaarlijks herdacht op het pinksterfeest) trokken zij uit over de wereld. Simon preekte het geloof in Egypte, Judas Thaddeus in Mesopotamië, zegt de traditie, en na een aantal jaren reisden zij getweeën naar Perzië. Daar vond Simon de dood hetzij door kruisiging of door het afzagen van zijn ledematen – hij wordt gewoonlijk afgebeeld met een zaag – en zou Judas doodgeknuppeld zijn. Alles is echter even onzeker. Voor Simon ontstond een beperkte verering als patroon van houthakkers en iedereen die met een zaag werkt. Judas daarentegen die zijn naam tegen had (en daarom in enkele talen Jude heet) bleef als enige apostel buitenspel. Geen stad of gilde, zelfs bijna geen kerk, stelde zich onder zijn bescherming. Het duurde achttien eeuwen voor hij het stilzwijgen verbrak, en hoe!, want er vestigde zich een sterke devotie tot Judas als redder in hopeloze zaken, al kan een heilige met een knuppel als attribuut geen zachte heelmeester zijn. Anders gezegd, men vereert hem, maar het aanroepen gebeurt alleen in uiterste nood. Hij heeft het laatste woord na de wanhoop. Hij trekt iemand op aan één enkel haar. Dichtte Paul Claudel:
Hij is als dokter zo’n halve slager.
Hij snijdt er maar alles uit
bij de zondaar, van de duivel bezeten.
Aan de ziel zit altijd nog een stuk huid.
In tientallen steden (vooral in Frankrijk, de V.S. en Oost-Europa) vind je één kerk met een beeld van de apostel, altijd omringd door kaarsen, door gelovigen schichtig begroet, en zwijgend bereid zijn geduchte knots te heffen, het laatste wapen van de laatste heilige.
(Uit Alle Heiligen van Wim Zaal)
C.L.
woensdag 22 oktober 2008
woensdag 15 oktober 2008
Belgen Meest Overtuigd Van Filantropie
Het Nieuwsblad van 1 oktober 2008:
Belgen zijn meer dan andere Europeanen overtuigd dat filantropie nodig is om grote problemen aan te pakken. Dat blijkt uit een studie in opdracht van de Koning Boudewijnstichting, die dinsdag werd voorgesteld op de eerste Dag van de Filantropie. Voor 81 procent van de Belgen is filantropie essentieel om het hoofd te bieden aan de huidige uitdagingen op wereldvlak. Gemiddeld is 70 procent van de Fransen, Engelsen, Spanjaarden, Italianen en Duitsers er even sterk van overtuigd. Vooral de Belgen met een hoger inkomen pleiten voor menslievendheid, gevolgd door gepensioneerden, managers en vrouwen boven 35 jaar. (belga)
Belgen zijn meer dan andere Europeanen overtuigd dat filantropie nodig is om grote problemen aan te pakken. Dat blijkt uit een studie in opdracht van de Koning Boudewijnstichting, die dinsdag werd voorgesteld op de eerste Dag van de Filantropie. Voor 81 procent van de Belgen is filantropie essentieel om het hoofd te bieden aan de huidige uitdagingen op wereldvlak. Gemiddeld is 70 procent van de Fransen, Engelsen, Spanjaarden, Italianen en Duitsers er even sterk van overtuigd. Vooral de Belgen met een hoger inkomen pleiten voor menslievendheid, gevolgd door gepensioneerden, managers en vrouwen boven 35 jaar. (belga)
God Verlicht De Pijn
Het Nieuwsblad van 1 oktober 2008:
Wie een rotsvast geloof in God heeft, kan meer pijn verdragen. Dat blijkt uit een onderzoek van de Britse Oxford Universiteit. De wetenschappers kwamen tot deze conclusie na een test met gelovigen en atheïsten die en reeks elektroshocks toegediend kregen. Het onderzoek moest duidelijk maken hoe katholieken in het verleden langdurige martelingen konden doorstaan. Twaalf katholieken hielden een plaatje van Maria vast en konden de pijn negeren. De atheïsten, die hetzelfde plaatje vasthielden, lukte dat niet. De onderzoekers sluiten niet uit dat niet-gelovigen de pijn ook kunnen negeren als zij een plaatje krijgen van iets dat zij als positief ervaren. (jolo)
Wie een rotsvast geloof in God heeft, kan meer pijn verdragen. Dat blijkt uit een onderzoek van de Britse Oxford Universiteit. De wetenschappers kwamen tot deze conclusie na een test met gelovigen en atheïsten die en reeks elektroshocks toegediend kregen. Het onderzoek moest duidelijk maken hoe katholieken in het verleden langdurige martelingen konden doorstaan. Twaalf katholieken hielden een plaatje van Maria vast en konden de pijn negeren. De atheïsten, die hetzelfde plaatje vasthielden, lukte dat niet. De onderzoekers sluiten niet uit dat niet-gelovigen de pijn ook kunnen negeren als zij een plaatje krijgen van iets dat zij als positief ervaren. (jolo)
Weerspreuk: Sint-Lucas
18 oktober: Wie met Lucas rogge zaait, ’t Jaar daarop met genoegen maait.
Over het oude Palestina is men goed geïnformeerd, maar buiten de evangeliën heeft men nooit iets over Jezus Christus aangetroffen. Dat wil niet zeggen dat hij een verzonnen personage is. De levens van bijvoorbeeld Petrus en Paulus zijn redelijk goed gedocumenteerd en de grote lijnen van de nieuwe religie stonden in de eerste eeuw al uitgetekend. Maar de witte plek wat Christus zelf betreft dwingt ertoe de evangeliën anders te bekijken dan vroeger, minder door een theologische bril en meer vanuit de betekenisleer. Ze blijken dan vier variaties op een thema te zijn, vier verhalen met afwijkend perspectief.
Van de schrijver van het derde evangelie en de Handelingen der apostelen, Lucas, valt wel iets met zekerheid te zeggen. Op grond van zijn taalgebruik en visie moet hij een Griek zijn geweest, geen jood en evenmin een directe getuige van Jezus’ optreden. Hij kan heel goed, zoals de traditie zegt, door Paulus zijn bekeerd en in elk geval heeft tussen hen een langdurige omgang bestaan. Alles wijst erop dat de geloofsverkondiger diverse missiereizen in het gezelschap van Lucas heeft gemaakt. Als diens beroep wordt geneesheer genoemd. Na de dood van de apostel moet de arts, uitgerust met meer intellectuele bagage dan de overige christenen, besloten hebben om in alle rust de geschiedenis van Jezus en de apostelen zo compleet en levendig mogelijk op schrift te stellen. De teksten van Mattheus en Marcus kende hij al. Hij had in de loop van de jaren veel bijzonderheden gehoord van ooggetuigen en het is zelfs denkbaar dat hij Maria, de moeder van Jezus, heeft ondervraagd, want zij treedt nergens zo sterk op de voorgrond als in het Lucasevangelie, dat rond het jaar 90 ontstaan is. De auteur ontpopt zich als een verteller met een voorkeur voor pittige verhalen en parabels. Zo komt het kerstverhaal met herders en engelen alleen bij Lucas voor, net als de gelijkenis van de barmhartige Samaritaan. En hij tekent Christus als iets zachter, iets lieflijker dan Mattheus en Marcus. Hij heeft duidelijk een ‘definitief’ evangelie voor een breed, niet-joods publiek willen schrijven.
Dat werd beloond: geen evangelie heeft zoveel schilders geïnspireerd als het zijne. Door zijn levendige stijl ging men Lucas zelfs voor een schilder houden en in combinatie met de plaats van Maria in zijn werk ontstond de legende dat hij haar nu en dan geportretteerd had. Zogeheten Lucasmadonna’s (oosterse iconen die men in Europa niet kon thuisbrengen) zijn nog in verschillende kerken te vinden. Hij werd de schutspatroon van kunstenaars, verenigd in Sint-Lucasgilden, waarvan het wapen altijd was bekroond met zijn symbool, een ossenkop.
(Uit Alle Heiligen van Wim Zaal)
C.L.
Over het oude Palestina is men goed geïnformeerd, maar buiten de evangeliën heeft men nooit iets over Jezus Christus aangetroffen. Dat wil niet zeggen dat hij een verzonnen personage is. De levens van bijvoorbeeld Petrus en Paulus zijn redelijk goed gedocumenteerd en de grote lijnen van de nieuwe religie stonden in de eerste eeuw al uitgetekend. Maar de witte plek wat Christus zelf betreft dwingt ertoe de evangeliën anders te bekijken dan vroeger, minder door een theologische bril en meer vanuit de betekenisleer. Ze blijken dan vier variaties op een thema te zijn, vier verhalen met afwijkend perspectief.
Van de schrijver van het derde evangelie en de Handelingen der apostelen, Lucas, valt wel iets met zekerheid te zeggen. Op grond van zijn taalgebruik en visie moet hij een Griek zijn geweest, geen jood en evenmin een directe getuige van Jezus’ optreden. Hij kan heel goed, zoals de traditie zegt, door Paulus zijn bekeerd en in elk geval heeft tussen hen een langdurige omgang bestaan. Alles wijst erop dat de geloofsverkondiger diverse missiereizen in het gezelschap van Lucas heeft gemaakt. Als diens beroep wordt geneesheer genoemd. Na de dood van de apostel moet de arts, uitgerust met meer intellectuele bagage dan de overige christenen, besloten hebben om in alle rust de geschiedenis van Jezus en de apostelen zo compleet en levendig mogelijk op schrift te stellen. De teksten van Mattheus en Marcus kende hij al. Hij had in de loop van de jaren veel bijzonderheden gehoord van ooggetuigen en het is zelfs denkbaar dat hij Maria, de moeder van Jezus, heeft ondervraagd, want zij treedt nergens zo sterk op de voorgrond als in het Lucasevangelie, dat rond het jaar 90 ontstaan is. De auteur ontpopt zich als een verteller met een voorkeur voor pittige verhalen en parabels. Zo komt het kerstverhaal met herders en engelen alleen bij Lucas voor, net als de gelijkenis van de barmhartige Samaritaan. En hij tekent Christus als iets zachter, iets lieflijker dan Mattheus en Marcus. Hij heeft duidelijk een ‘definitief’ evangelie voor een breed, niet-joods publiek willen schrijven.
Dat werd beloond: geen evangelie heeft zoveel schilders geïnspireerd als het zijne. Door zijn levendige stijl ging men Lucas zelfs voor een schilder houden en in combinatie met de plaats van Maria in zijn werk ontstond de legende dat hij haar nu en dan geportretteerd had. Zogeheten Lucasmadonna’s (oosterse iconen die men in Europa niet kon thuisbrengen) zijn nog in verschillende kerken te vinden. Hij werd de schutspatroon van kunstenaars, verenigd in Sint-Lucasgilden, waarvan het wapen altijd was bekroond met zijn symbool, een ossenkop.
(Uit Alle Heiligen van Wim Zaal)
C.L.
donderdag 9 oktober 2008
Europeanen blijven christendom genegen
Gelezen In Tertio Van 24 September 2008:
(een artikel van Jan De Volder)
Europeanen blijven meer religieus dan vaak gedacht. Jongeren zijn niet minder religieus dan ouderen. Europeanen staan open voor allerlei vormen van spiritualiteit en maken een sterke scheiding tussen geloof en politiek. Dat blijkt uit de Religion monitor van de Duitse Bertelsmann Stiftung die vorige week in Brussel werd voorgesteld op de studiedag Hoe religieus is Europa?
Drie vierden van de ondervraagden (74 procent) in Duitsland, Frankrijk, het Verenigd Koninkrijk, Italië, Oostenrijk, Polen en Zwitserland zegt dat ze ‘religieus’ zijn, een vierde zelfs ‘heel religieus’. Italianen (89 procent) en Polen (87 procent) scoren het hoogst, Fransen (54 procent) het laagst. Meer dan de helft van de Europeanen praktiseert geregeld en 61 procent zegt te bidden. Het valt op dat katholieken ferventer hun geloof beleven dan protestanten. Interessant is dat de jongere generatie (18-29 jaar) niet minder religieus is dan de oudere bevolking.
“Het christelijk geloof heeft nog veel invloed in Europa”, besluiten de onderzoekers. “De bindende rol van de godsdienst tussen de EU-naties onderling mag niet worden onderschat.”
“Volgens sommigen is Europa geen christelijke club”, zegt Philipp Hildman van Bertelsmann. “Maar de realiteit suggereert toch iets anders.” Volgens het onderzoek is de rol van het geloof in de politieke keuzes en in de intiemste aspecten van het persoonlijke leven dan weer beperkt. Slechts 27 procent zegt dat religie hun politieke voorkeur beïnvloedt en 35 procent zegt dat het een rol speelt bij hun beleving van seksualiteit. De geloofsbeleving van de Europeanen is niet sektarisch. Zo gaat 92 procent akkoord met de stelling dat er waarschijnlijk een kern van waarheid in elk geloof schuilt. Steeds meer mensen staan ook open voor niet-institutionele vormen van godsdienstbeleving, zoals persoonlijke meditatie.
In totaal werden per land telkens een duizend mensen geïnterviewd. In Europa waren zij voor het overgrote deel christen, slechts een kleine minderheid behoorde tot een andere godsdienst.Internationaal blijft Amerika, met 89 procent van de inwoners die een geloof aanhangen, religieuzer dan Europa. Met 99 procent hebben India en Nigeria de gelovigste bevolking van de aarde. Met 51 procent gelovigen is Rusland het meest geseculariseerd.
(een artikel van Jan De Volder)
Europeanen blijven meer religieus dan vaak gedacht. Jongeren zijn niet minder religieus dan ouderen. Europeanen staan open voor allerlei vormen van spiritualiteit en maken een sterke scheiding tussen geloof en politiek. Dat blijkt uit de Religion monitor van de Duitse Bertelsmann Stiftung die vorige week in Brussel werd voorgesteld op de studiedag Hoe religieus is Europa?
Drie vierden van de ondervraagden (74 procent) in Duitsland, Frankrijk, het Verenigd Koninkrijk, Italië, Oostenrijk, Polen en Zwitserland zegt dat ze ‘religieus’ zijn, een vierde zelfs ‘heel religieus’. Italianen (89 procent) en Polen (87 procent) scoren het hoogst, Fransen (54 procent) het laagst. Meer dan de helft van de Europeanen praktiseert geregeld en 61 procent zegt te bidden. Het valt op dat katholieken ferventer hun geloof beleven dan protestanten. Interessant is dat de jongere generatie (18-29 jaar) niet minder religieus is dan de oudere bevolking.
“Het christelijk geloof heeft nog veel invloed in Europa”, besluiten de onderzoekers. “De bindende rol van de godsdienst tussen de EU-naties onderling mag niet worden onderschat.”
“Volgens sommigen is Europa geen christelijke club”, zegt Philipp Hildman van Bertelsmann. “Maar de realiteit suggereert toch iets anders.” Volgens het onderzoek is de rol van het geloof in de politieke keuzes en in de intiemste aspecten van het persoonlijke leven dan weer beperkt. Slechts 27 procent zegt dat religie hun politieke voorkeur beïnvloedt en 35 procent zegt dat het een rol speelt bij hun beleving van seksualiteit. De geloofsbeleving van de Europeanen is niet sektarisch. Zo gaat 92 procent akkoord met de stelling dat er waarschijnlijk een kern van waarheid in elk geloof schuilt. Steeds meer mensen staan ook open voor niet-institutionele vormen van godsdienstbeleving, zoals persoonlijke meditatie.
In totaal werden per land telkens een duizend mensen geïnterviewd. In Europa waren zij voor het overgrote deel christen, slechts een kleine minderheid behoorde tot een andere godsdienst.Internationaal blijft Amerika, met 89 procent van de inwoners die een geloof aanhangen, religieuzer dan Europa. Met 99 procent hebben India en Nigeria de gelovigste bevolking van de aarde. Met 51 procent gelovigen is Rusland het meest geseculariseerd.
woensdag 8 oktober 2008
Japan krijgt katholieke premier
Gelezen In Tertio Van 24 September 2008:
Voor het eerst krijgt Japan een rooms-katholieke premier. Taro Aso, voormalig minister van Buitenlandse Zaken, werd maandag door de regerende Liberaal Democratische Partij (LDP) in Japan gekozen als partijleider. In principe volgt Aso vandaag, woensdag, Yasuo Fukuda op als premier. De 68-jarige Aso wil de belastingen verlagen om de stagnerende economie van Japan meer dynamiek te geven. In het buitenlandbeleid stond Aso bekend als een conservatieve nationalist, die een harde lijn tegenover het communistische Noord-Korea voorstaat. Japan telt 125 miljoen inwoners, die voor het merendeel het shintoïsme en het boeddhisme aanhangen. Slechts 1,2 procent van de bevolking is katholiek. (RKnet)
Voor het eerst krijgt Japan een rooms-katholieke premier. Taro Aso, voormalig minister van Buitenlandse Zaken, werd maandag door de regerende Liberaal Democratische Partij (LDP) in Japan gekozen als partijleider. In principe volgt Aso vandaag, woensdag, Yasuo Fukuda op als premier. De 68-jarige Aso wil de belastingen verlagen om de stagnerende economie van Japan meer dynamiek te geven. In het buitenlandbeleid stond Aso bekend als een conservatieve nationalist, die een harde lijn tegenover het communistische Noord-Korea voorstaat. Japan telt 125 miljoen inwoners, die voor het merendeel het shintoïsme en het boeddhisme aanhangen. Slechts 1,2 procent van de bevolking is katholiek. (RKnet)
Jezus’ boodschap ook vandaag nog explosief
Gelezen In Tertio Van 24 September 2008:
(Uit een vraaggesprek van Geert Van Oven met cineast Paul Verhoeven)
Naast cinema kent Nederlands grootste filmregisseur Paul Verhoeven nog een levenslange fascinatie: Jezus van Nazaret. In het gelijknamige boek gaat Verhoeven expliciet op zoek naar Jezus als mens. Ook al is Verhoeven een non-believer (hij gelooft niet in het levensverhaal van Jezus zoals voorgesteld in de evangelieteksten), hij wijst op een dimensie van Jezus die ook believers niet aan hen mogen laten voorbijgaan. Dit blijkt o.a. uit zijn antwoord op de vraag:
Hoe staat u nu zelf tegenover Jezus?
“Ik ben een fan van Jezus. Hij had een gigantische charismatische kracht en er zijn tal van dingen door die man gezegd waar nog altijd niemand naar wil luisteren. Als ze me zouden vragen: ‘Wat moet ik vandaag met Jezus als niet-gelovige?’, dan antwoord ik: lees de parabels. Zo’n parabel als die van de Barmhartige Samaritaan bevat een enorm explosieve boodschap, namelijk: je vijand is de goede en jij bent de slechte. Voor die Samaritaan moet je je anno 2008 een Palestijn voorstellen die een Joodse man op de weg vindt. Terwijl Ariel Sharon en anderen eromheen lopen, gaat die Palestijn naar de Jood toe en helpt hem. In die tijd moet dat verhaal mensen echt geschokt hebben. Nationalistisch als we zijn, beschouwen we onszelf graag als het bevoorrechte volk, en dan komt iemand doodleuk vertellen dat de vijand eigenlijk de betere is. Jezus’ parabels wekken ontroering en verwarring en juist dat gevoel kan mensen tot verandering van denken, tot ‘inkeer’ aanzetten.”
(Uit een vraaggesprek van Geert Van Oven met cineast Paul Verhoeven)
Naast cinema kent Nederlands grootste filmregisseur Paul Verhoeven nog een levenslange fascinatie: Jezus van Nazaret. In het gelijknamige boek gaat Verhoeven expliciet op zoek naar Jezus als mens. Ook al is Verhoeven een non-believer (hij gelooft niet in het levensverhaal van Jezus zoals voorgesteld in de evangelieteksten), hij wijst op een dimensie van Jezus die ook believers niet aan hen mogen laten voorbijgaan. Dit blijkt o.a. uit zijn antwoord op de vraag:
Hoe staat u nu zelf tegenover Jezus?
“Ik ben een fan van Jezus. Hij had een gigantische charismatische kracht en er zijn tal van dingen door die man gezegd waar nog altijd niemand naar wil luisteren. Als ze me zouden vragen: ‘Wat moet ik vandaag met Jezus als niet-gelovige?’, dan antwoord ik: lees de parabels. Zo’n parabel als die van de Barmhartige Samaritaan bevat een enorm explosieve boodschap, namelijk: je vijand is de goede en jij bent de slechte. Voor die Samaritaan moet je je anno 2008 een Palestijn voorstellen die een Joodse man op de weg vindt. Terwijl Ariel Sharon en anderen eromheen lopen, gaat die Palestijn naar de Jood toe en helpt hem. In die tijd moet dat verhaal mensen echt geschokt hebben. Nationalistisch als we zijn, beschouwen we onszelf graag als het bevoorrechte volk, en dan komt iemand doodleuk vertellen dat de vijand eigenlijk de betere is. Jezus’ parabels wekken ontroering en verwarring en juist dat gevoel kan mensen tot verandering van denken, tot ‘inkeer’ aanzetten.”
Abonneren op:
Posts (Atom)
